Mevsim Yenice’nin Fil Gözü, yazarın okuduğum ilk kitabı. Okurken defterime notlar aldım. “Eşikteki mermerin ucu hâlâ kırık” cümlesi mesela… O farkındalık anı ve o anın duygusu gözlerimi doldurdu.
Kitap, insanın kendi içindeki adı konmamış boşlukla baş başa kalma hâlini çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. Büyük olayların peşinden gitmiyor; aksine gündelik anların içine saklanmış kırılmaları, suskunlukları ve yarım kalmışlıkları görünür kılıyor.
Öykülerdeki karakterler tanıdık: söyleyecek çok şeyi olan ama kendine kulak verecek gücü kalmamış insanlar. Yenice, bu sessizliği zorlamadan, neredeyse fısıldar gibi yazıyor. Bu yüzden metinler daha da çarpıcı; çünkü o boşluğu okur olarak sen tamamlıyorsun.
Bazı cümleler ise doğrudan içime dokundu:
“O an anladım annem artık benim annem değildi.”
“Mezuniyet törenime tek başıma gitmiştim… birincilikle mezun oldum ben…”
Kitabın en güçlü yanı, “boşluk” duygusunu bir eksiklik olmaktan çıkarıp bir varoluş hâline dönüştürmesi. Eksik parçalarla yaşamayı öğrenenlerin, yapbozu tamamlamaya devam edenlerin hikâyesi bu.
Yavaş okunan, sindirilmesi gereken; yer yer insanın içine çöken ama uzun süre zihinde kalan öyküler…
Ve eğer bir kitap, yazarın diğer kitaplarını okuma isteği uyandırıyorsa, o iyi bir kitaptır.
Bu da tam olarak öyle bir kitap.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.