Yazgı Sevme SanatıEdebiyat
“Kendi alevinle yakmaya hazır olmalısın kendini: Önce kül olmadan nasıl yeni olabilirsin ki?” s.7
Friedrich Nietzsche ve Josef Breuer’in yollarının kesişmesiyle başlayan bu kurgu, aslında bir tedavi sürecinden çok iki insanın birbirinin aynasına dönüşmesi. Başta biri doktor, diğeri hasta gibi görünse de, sayfalar ilerledikçe bu roller yer değiştiriyor. Çünkü insan, başkasını anlamaya çalışırken en çok kendiyle yüzleşiyor.
Kitap boyunca yalnızlık, aşk, bağımlılık, güç ve özgürlük gibi kavramlar sürekli sorgulanıyor. Nietzsche’nin iç dünyası sert, keskin ve yer yer ulaşılmaz. Breuer karakteri ise daha açık, daha sakin. Onun zaafları, arzuları ve kaçışları daha görünür. Ama işin en çarpıcı yanı şu: İkisi de eksik, ikisi de arayışta ve ikisi de bir şekilde kendi içlerindeki boşluğu doldurmaya çalışıyor.
Bu kitapta terapi yalnızca bir yöntem değil; bir yüzleşme biçimi. Ve belki de en zor olanı, insanın kendi kendine uyguladığı terapi. Çünkü insan başkasına dürüst olabilir ama kendine karşı çoğu zaman kaçmayı seçer.
Yalom’un dili sade ama yoğun. Felsefi olmasına rağmen kitap ağır gelmiyor; aksine okudukça içine çekiyor.
Kitap boyunca zihnimde dönüp duran bir soru oldu: Yazgısını sevmeli mi insan?
Friedrich Nietzsche buna “amor fati” der; olan her şeyi, olduğu gibi sevebilmek. Ama bu, sanıldığı kadar kolay değil. İnsan güzel olanı sever; acıyı değil, kaybı değil, yarım kalanı hiç değil.
Bilmiyorum belki de konu, yaşanan her şeyi hemen sevebilmek değildir. Belki de yazgıyı sevmek, bir anda varılan bir nokta değil; bir süreçtir. İnsanın kendine doğru attığı en zor adımlardan biridir belki. Kitapta da söylediği gibi; kendi alevinle yakmaya hazır olmalısın kendini ve alevinden, küllerinden doğmalısın her gün.
Ve belki de mesele, o yangından sağ çıkmak değil; dönüp baktığında “bu da bendim” diyebilmektir.
·
183 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.