Bu incelememde Aylak Adam'ın incelemesini de aradan çıkarayım diyorum ve başlıyorum.
Yaklaşık 2 ay önce Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam'ını okumuştum. İncelemelerden okuduğum kadarıyla yazarın dilinin biraz ağır olduğu, kitapta ne anlatıldığı çok net anlaşılmadığı, karakterlerin belli olmadığı vs. belirtilmişti. Ben yorumlara fazla takılıp kitaptan beklentimi azaltan ve kitaba karşı önyargılı başlayan insanlardan değilim. Çünkü bir kitabı beğenip beğenmeyeceğimi hissedebiliyorum. Bu zamana kadar da hiçbir kitaba, yapılan yorumlardan dolayı önyargıyla başlamadım.
Aylak Adam'ı beğeneceğimi hissederek başladım ve öyle de oldu. İlk sayfalarda yazarın diline alışmaya çalışsam da ilerledikçe kitaba iyice alıştım ve bütün karakterleri çözmeye başladım. Kitabın beni etkileyen ilginç bir tarafı var ama inanın ben de çözemedim o tarafı. Ve şu sıralar Aylak Adam'ı sürekli düşündüğümü ve yazarı tekrar okumak istediğimi farkettim ve Anayurt Oteli'ni okumaya karar verdim.
Yazarın kitaplığımda bulunan bir diğer kitabı Anayurt Oteli. Bu kitabın da incelemelerden okuduğum kadarıyla pek olumlu incelemesi yoktu. Dediğim gibi hiçbir şekilde bu yorumlardan etkilenmedim. Aylak Adam kadar olmasa da bu kitabı da beğeneceğimi düşünüyordum fakaaat büyük beklentiler içinde başladığım ve hüsranla sonuçlanan bir kitap oldu benim için.
Kitabın dili bana ağır gelmedi hatta tam tersi cümleler çok sade geldi. Sadece yazarın kullanmış olduğu özür dilerim kullanmamış olduğu imla kuralları sayesinde biraz beyin egzersizi yaptırıyor. Yine de olayları anlamama engel olmadı tabi. Ayrıca Yusuf Atılgan her iki romanında da 3. kişili anlatım kullanıyor bunu bu romanında değiştirmemiş böyle olunca romanın içine tam olarak girebilecekken uzaktan izliyor gibi hissettiriyor.
Kitabın konusuna değinmeyeceğim sadece şunu söyleyeceğim bütün hikaye çoğunlukla bir otelde geçiyor. Şimdi o kafamda canlanan berbat oteli anlatıyorum size; otelde her şey simsiyah, siyahtan başka bir renk belirmiyor kafamda, karanlık, boğucu, gün ışığı yok, duvarları simsiyah, merdivenleri her ayak basışta kulakları kanatacak derecede gıcırdayan ve iyice eskimiş, neredeyse tamamen çökecek durumda. RESMEN BENİ BOĞDU BU OTEL. (Gerçi beni boğan sadece otel değil kitabın tamamıydı.)
Gelelim kitabın ana karakteri Zebercet'e... Yusuf Atılgan nasıl bu kadar iğrenç bir karakter oluşturabilmiş şaşırdım doğrusu. Aylak Adam'daki Bay C. ile benziyor gibi dursa da uzaktan yakından alakası yok. Bay C. gayet sıcak, aklı başında bir karakter ama bu Zebercet adeta bir buz, ruh hastası, manyak, baştan aşağıya simsiyah bir herif (bu siyahlık ruhsuzluğundan dolayı). Ayrıca birisinin öleceğine bu kadar sevinemezdim herhalde. İçimden "oh be geberdi" dedim.
Kitaptaki cinsellik içeren bölümlere gelelim. Sırf bu yüzden kitabın yarısını atlayarak okudum. Aylak Adam'da da cinsellik nadiren vardı ama üstü kapalı bir şekilde ve rahatsız etmeyecek kadar yer verilmişti ama bu romanın ilk sayfalarında aşırı rahatsız ediciydi gerisini okuyamadım zaten.
Anayurt Oteli'nin 100 Temel Eser arasına girmesi de ayrı bir ironi. Bu müstehcen eseri çocuk veya gençlerin okuması için listelere sokmak çok yanlış. Bir zamanlar Şeker Portakalı, Fareler ve İnsanlar gibi harika kitaplar yasaklanırken bu Anayurt Oteli gibi kitapları görmemiş, okumamışlar galiba. Hadi bu kitabı yasaklamamalarını geçtim nasıl bir mantıktır 100 Temel Eser kitaplar arasına koymak? Gerçekten anlam veremiyorum.
Ben yazarın Aylak Adam kitabını çok sevmiş olabilirim ama bir başka kitabını da yerden yere vurabilirim tamamen kitaba bağlı. Anayurt Oteli'ni ise hiç beğenmedim hatta yarıda bırakmayı bile düşündüm ama böyle bir şey yapmam, başladığım kitabı bitiririm. Ayrıca bu kitabı beğenmemem, yazarın diğer kitaplarını okumama asla engel değil. İlerde Aylak Adam'ı tekrar okumayı da düşünüyorum.
Neyse fazla uzatmadan bitireyim. Buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim değerli zamanınızı aldım. Kitabı isterseniz okuyun tabi ama ben önermiyorum bu kasvetli ve sıkıcı romanı.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.