John Steinbeck’in İnci’si, hacmi küçük ama ağırlığı büyük kitaplardan. İlk bakışta basit bir hikâye gibi ilerliyor: yoksul bir balıkçı, mucizevi bir inci ve onun vaat ettiği “daha iyi bir hayat”… Yoksulluğu romantize etmeden ama yargılamadan anlatıyor. Hiç sahip olunmamış bir ihtimal, insanın gözünde bazen kurtuluşun ta kendisine dönüşebiliyor; ona tutundukça bedeli de ağırlaşıyor.
Kino’nun inciyi bulduğu anla onu kaybettiği an arasındaki mesafe fiziksel olarak kısa ama ruhsal olarak çok derin. Steinbeck, açgözlülüğü ya da kötülüğü bağırarak anlatmıyor; aksine sessizce, neredeyse doğal bir süreç gibi işliyor her şey. Bu da hikâyeyi daha sarsıcı kılıyor. Çünkü kötülük dışarıdan gelen bir felaket değil, içeriden büyüyen bir şey gibi.
Kitap boyunca “daha fazlasını istemenin” masum bir arzu olmaktan çıkıp nasıl bir körlüğe dönüştüğünü izliyoruz. İncinin kendisi neredeyse yaşayan bir varlık gibi; umut da olabiliyor, felaket de. Steinbeck’in dili sade ama bu sadeliğin altında sert bir gerçeklik yatıyor. Bitirdiğimde içimde buruk bir sessizlik kaldı.
Kitapla kalın
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.