Albert Camus’nün Düşüş romanını okurken en çok zorlayan şey, metnin neredeyse tamamen tek bir karakterin bitmek bilmeyen konuşmasına dayanması. Jean-Baptiste Clamence’in sürekli kendini analiz etmesi, başta ilginç görünse de bir süre sonra aynı düşüncelerin etrafında dönüp duruyormuş hissi yaratıyor. Bu tekrar hali metni ağırlaştırıyor ve okuma isteğini düşürüyor.
Kitapta dikkatimi çeken bir diğer nokta, anlatının ilerliyormuş gibi hissettirmemesi. Olay yok denecek kadar az olduğu için sayfalar ilerlese bile hikâye yerinde sayıyor gibi geliyor. Bu da merak duygusunu zayıflatıyor; açıkçası “ne olacak?” diye değil, “ne zaman bitecek?” diye okumaya devam ettim.
Camus’nün vermek istediği mesajlar açıkça hissediliyor ama bu mesajlar doğrudan ve uzun uzun anlatıldığı için okura keşfetme alanı bırakmıyor. Bu da metni yer yer didaktik hale getiriyor. Karakterin sürekli kendini suçlaması ve insan doğasına dair karamsar yorumları da bir noktadan sonra etkileyici olmaktan çıkıp yorucu bir hale geliyor.
Sonuç olarak, Düşüş benim için düşündürücü olmaktan çok bunaltıcı bir deneyimdi. Felsefi derinliği olsa da anlatımın tekdüzeliği ve tekrar hissi, kitabı keyif alarak okumamı zorlaştırdı.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.