Bir kedi babası olarak sanki Yosun(kedim) benimle konuşuyormuş gibi hissettim. Yazarın dili bir filozof için oldukça akıcı hatta kendisi bir kediymişçesine hem mesafeli hem şehvetli hem bencil olmayan egoist hem sadece kendi için yaşayan hem de samimi bir dil kullanmış.
Kediler yaşamlarını sorgulama ihtiyacı duymazlar zira hayatın yaşamaya değer olduğundan şüpheleri yoktur. Peki ya bizim ? Bu bile tek başına oturup “ne yapıyorum ben” sorgusunu ortadan kaldırmıyor mu ? Bilinmezlik önemli değil. Mutluluk arayışı gereksiz. Mutluluğun peşinde koşmayan kedileri örnek alın, anda kalın, mutlu olacağız diye beklemeyin.
Matematiği zaten çok sevmişimdir, Pascal teoremini de çok sevmişimdir. Kitapta söylediği şu cümleye de bayıldım “İnsanların bütün mutsuzluğu bir tek şeyden kaynaklanır, bir odada sessiz sakin durmayı becerememelerinden”
“Onlar hayatlarını hikayelere dönüştürmediklerinden, onun trajik olduğunu düşünmeleri ya da hiç doğmamış olmayı dilemeleri mümkün değildir onlar hayatı bir armağan olarak kabul ederler insanlar ise farklıdır, inançları uğruna ölmeye hazırlardır.”
Kedilerden öğütler aldığım bir kitabı daha ne kadar sevebilirdim bilmiyorum (felsefi metinleri pek sevmesem de). Son öğüt olarak “Vazgeçbileceğimiz yüklerimizden biri, mükemmel bir hayatın mümkün olabileceği fikridir.”
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.