Başlarda sıradan bir karşılaşma hikayesi okuyacağımı düşünürken sayfalar ilerledikçe kendimi çok daha derin ve karanlık bir arayışın içinde buldum. Kerem ve Deniz’in yollarının kesişmesi, basit bir tesadüften çok geçmişin izlerinin bir araya gelip yankı bulduğu sarsıcı bir ana dönüşüyordu.
Hikayede resimlerin merkezde olması en etkileyici detaylardan biriydi. Deniz’in annesinden kalan 63 parçalık tabloyu bir araya getirmeye çalışması ve bu süreçte aslında annesinin ne anlatmak istediğini çözmeye çabalaması, hikayeye bambaşka bir derinlik katıyordu. Kerem’in bu arayışta ona eşlik etmesi ise anlatıya ayrı bir boyut kazandırmıştı. Çünkü o resim yalnızca bir tablo değil içinde saklanan pek çok gerçeğin anahtarı gibiydi.
Kitaptaki yan karakterler de hikayeye ayrı bir renk katmış. Özge, Bora ve Şevket her biri kendi hikayesiyle anlatıyı zenginleştirip farklı yönlere taşımayı başarmıştı.
Bir de kitapta anlatıcı var ki… Bunu başta söylemeliydim aslında. Açıkçası zaman zaman sinir oldum Hem sürekli merakta bırakıyordu hem de fazla konuşuyordu. Ama tüm bunlara rağmen hikayeye kattığı anlam başkaydı.
Anlatımın akıcılığı ve sürükleyiciliği sayesinde kitabı elimden bırakmadan okudum. Bir bölüm daha derken kendimi son sayfada buldum. Üstelik finaliyle de beni şaşırtmayı başardı.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.