Lisans yıllarımda Tanzimat edebiyatı dersinde "klasik" olarak okutulan İntibah’a, lisansüstü çalışmalarım vesilesiyle bu kez çok daha derin bir mercekle geri döndüm. Eser akademik ilgiyle tekrar okuduğunda o ilk okumadaki yüzeysel "aşk ve trajedi" kalıbından ne kadar ötedr bir eser olduğu çok daha iyi kavrıyor insan.
Hepimizin bildiği gibi eser, aslında Kemal'in zihninde "Ali Bey’in Sergüzeşti" olarak canlanmış fakat dönemin sansür ve yayın koşullarıyla "İntibah" (Uyanış) adını alarak edebiyatımıza girmiştir. Bugün baktığımda, başlığın bu değişiminin bile romanın kaderiyle ne kadar örtüştüğünü görüyorum. Bir sergüzeşt (macera) olarak başlayan hikaye, gerçekten de acı dolu bir uyanışla son buluyor.
Klasikleri zamanın farklı dilimlerinde, farklı donanımlarla tekrar okumak lazım. Eskiden sadece Ali Bey’e kızarken şimdi bu trajedinin sosyolojik ve edebi altyapısını incelemek bana bambaşka bir ufuk açtı. İntibah bir dönemin bir zihniyetin ve insanın değişmez hatalarının aynası.
Uyanmak iyidir ama bazen uyandığınızda her şey için çok geçtir.
Okumanız bol olsun
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.