Spoiler içerir
Bu roman, okuduğum ilk Buket Uzuner romanı. Oldukça sevdim; hatta ilk yarısı benim için daha sürükleyiciydi (özellikle Teoman ve Nilsu birlikteliğinden önce).
Sonu ise bir an için kendimi “dikkatsiz bir okuyucu” gibi hissetmeme neden oldu. Ancak sonrasında bunun usta bir yazarın bilinçli tercihi olduğunu fark ettim.
Nilsu -gerçek adı muamma- kendinin ve çevresinin hayatlarını, isimlerini birbiriyle harmanlayıp bir roman yazıp editöre veriyor. Bunu neden yapıyor? Çünkü hepsi bütünün bir parçası, susamuru kendini tamamlanmış hissetmeye çalışıyor.
Teoman ve diğerlerinin, Nilsu’nun olmak istediği ya da zihninde yarattığı bir yansıma olduğunu düşünüyorum. Tıpkı Selen ve Teoman’ı zihninde birleştirmesi gibi bağlantılar yoluyla son belirlenmiş.
Bu bağlamda Teoman ve Nilsu aslında tek bir “susamurudur”; bir artı birin bir etmesi gibi. Romandaki iç çözümleme, bilinç akışı ve karakterlerin birbirine karışması da bu yüzden anlam kazanır.
Belki de insan, kendi hikâyesini düzgünce yerleştirilmiş bir yapboz hâline getirmek ister. Nilsu’nun—ya da her kimse—bu romanı bir editöre verip sonunu açık bırakması da bundan olabilir. Kim bilir…
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.