mutluluk sandığımız şey aslında anlık hazlar değil. insan en mutlu olduğu anlarda aslında zor bir şeyin içindedir...
Düşününce çok doğru.
Kendi hayatıma baktım. Gerçekten en iyi hissettiğim anlar bir şeye tamamen daldığım, zamanı unuttuğum anlar. Mesela çizim yaparken ya da bir şeyi öğrenmeye odaklandığımda.
İşte bu akış dediği şey tam olarak bu. Ne çok kolay ne çok zor. Tam sınırda. Seni biraz zorlayan ama yapabildiğin bir şey.
mutluluk dışarıdan gelmiyor. Yani şu olursa mutlu olurum diye beklemek tamamen boş. Çünkü kontrol sende değil. Ama akışta kontrol sende. Dikkatini nereye verdiğin, neye odaklandığın tamamen senin elinde.
zihnimiz boş kaldığında genelde kötüye kayıyor. Yani hiçbir şey yapmadığında aslında dinlenmiyorsun, aksine daha çok düşünüyorsun ve bu da seni aşağı çekiyor. O yüzden aktif olmak, bir şeylerle uğraşmak aslında kaçış değil, tam tersine kendini toparlama yöntemi.
mutluluk bir sonuç değil, bir süreç. Ve o süreç, yaptığın şeyin içinde kaybolduğun anlarda ortaya çıkıyor.
Hayatımı daha fazla akış anı yaratacak şekilde kurmam lazım. Daha az boşluk, daha az anlamsız tüketim, daha çok üretim ve odak.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.