İlk cümlesiyle beni içine alan ve bir türlü de rahat bırakmayan şu canım kitabın, son sayfalarıyla asabımı çok fena bir şekilde bozduğunu belirtmek isterim.
Ters köşeleri tabi ki de bekliyordum. Okurken bende herkes gibi göze sokulanın değilde görünmeyenin peşine düştüm ama, ama işte o son sayfalar,….
Peki şimdi ben gidene mi ağlayayım, kalanamı üzeleyim, saykoyu tebrik mi edeyim yoksa iki kaşık suda boğup öyle mi sinir mi olayım,… hiç bilemedim.
Kafamda bir sürü saçma sorular,…
Neyse, ben en iyisi evin köpeği Oscarı ve bebişi Evieyi sevip kalan herkesi sallayayım gitsin, bu kitabın duygusal anlamda başka bir çıkış yolu yok.:)
Yani demem o ki; Psikolojik gerilim, gizem ve suç kitabı olarak vadettiği herşeyi sonuna kadar veren bir kitaptı kendileri. Görevini başarıyla yerine getirdi yani. :D