Kuru KızEdebiyat
Bazı kitaplar vardır, hikâyeden çok bir his bırakır.
Kuru Kız benim için tam olarak öyleydi.
Okurken sürekli şunu düşündüm:
İnsan gerçekten neden kötü olur?
Yoksa bazıları… sadece kötü müdür ?
“Sebebi yoktu, sadece kötüydüler. Nokta.”
Bu kadar net bir cümleyle yüzleşmek insanı biraz ürkütüyor. Çünkü açıklama aramaya alışığız. Ama hayat bazen açıklamasız.
Bir yandan da o ince, kırıcı yalnızlık hissi…
Dönmek için seni bekleyen birinin olmaması.
Bir “hoş geldin”e bile sahip olmamak.
İnsan galiba en çok burada eksiliyor.
Kitap boyunca fark ettiğim şey şu oldu:
Kötülük hep büyük olaylarda değil.
Bazen insanların sürekli birbirinin hayatına karışmasında, arkadan konuşmasında, kendini hep en doğru sanmasında saklı.
Ve en kötüsü, bunların çoğu artık “normal”.
Ama beni en çok vuran yer şuydu:
İyiliğin bile bazen saf olmadığı gerçeği.
Birine yardım ettikten sonra kendini biraz daha “üstte” hissetmek…
Belki de en sessiz kibir bu.
Kuru Kız, insanı yargılamıyor.
Sadece gösteriyor.
Ve galiba bu yüzden bu kadar ağır geliyor.
Çünkü biraz dikkat edince…
okudukların sana hiç yabancı gelmiyor.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.