J. D. Salinger’ın Üç Öykü’sünü bitirdiğimde içimde tuhaf bir sessizlik kaldı. Sanki çok şey anlatılmış ama kelimeler özellikle eksik bırakılmış gibi… Zaten Salinger’ın en sevdiğim tarafı bu: açık açık söylemek yerine, insanın içine dokunup orada yankı bırakması.
Kitaptaki öyküler birbirinden bağımsız gibi dursa da hepsinde ortak bir yalnızlık ve yabancılaşma hissi var. Karakterler kalabalığın içinde ama bir o kadar da uzak. Özellikle diyalogların doğallığı beni çok etkiledi; sanki birinin hayatına gizlice kulak misafiri olmuşum gibi hissettirdi.
Salinger’ın dili çok sade ama bu sadeliğin altında ciddi bir derinlik var. Bazı cümleleri okurken “bu kadar basit bir şey nasıl bu kadar ağır hissettirebilir?” diye düşündüm. Öyküler kısa olmasına rağmen etkisi uzun sürüyor; kitap bittiğinde bile zihnimde dönüp durdu.
Benim için bu kitap, olaylardan çok duyguların öne çıktığı bir okuma oldu. Büyük kırılmalar, dramatik anlar yok belki ama küçük detayların yarattığı o içsel sarsıntı çok gerçekti. Herkesin seveceği bir kitap değil, çünkü sabır ve biraz da içe dönük bir okuma istiyor. Ama doğru zamanda okunduğunda insanın içine dokunan, sessiz ama güçlü bir eser.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.