Butimar: Sevmenin yetmediği yer
“Esasen de bir yarayım ben.
Ana rahmine düştüğüm an duyumsadım acıyı…”
Böyle bir cümleyle başlayan bir kitabın, insana sadece bir hikâye anlatması zaten mümkün değil.
Butimar…
bitirmek için değil, eksilmemek için yavaşlatılan bir kitap oldu benim için.
Okumayı bıraktığım anlar bile, aslında ondan kopmak için değil,
içimde bıraktığı hissi kaybetmemek içindi.
Her şey bir rüya ile başlıyor.
Görmeden sevilen,
tanımadan bağ kurulan bir hisle…
Ve o rüyada sevdiğin insana,
bir gün gerçekten kavuşmakla.
İşte bu yüzden anlatılan aşk sıradan değil.
Biraz kader,
biraz sezgi,
biraz da insanın açıklayamadığı o derin çekim.
Öyle bir sevgi ki bu…
okurken insanın içinden şu geçiyor:
“Keşke ben de böyle sevilebilsem.”
Sözlerle değil sadece,
varlığıyla hissedilen bir sevgi.
Ve onun yanında, başka bir bağ daha var.
Adı konmasa da kendini belli eden,
zamana ve yaralara rağmen kopmayan bir dostluk.
Birbirini en başından beri tanıyan,
birbirinin içini bilen insanların bağı.
Okurken ister istemez insan kendine dönüyor:
Böyle bir bağ, böyle bir yakınlık gerçekten mümkün mü?
Ama bu hikâye…
bu duyguların içinde kalmıyor.
Yavaş yavaş değişiyor.
Fark ettirmeden yön değiştiriyor.
Başta içini ısıtan o anlatı,
yerini giderek artan bir karanlığa bırakıyor.
Ve en etkileyici olan şu:
Bu karanlık bir anda gelmiyor.
Sen fark ettiğinde, zaten içindesin.
Arka planda ise bir çağ kapanıyor.
Osmanlı’nın son zamanları…
Rus ilerleyişi…
yerinden edilen hayatlar…
Bir coğrafya çözülürken,
insanın içindeki denge de çözülüyor.
Ve bu çözülüş, en çok seçimlerde kendini gösteriyor.
Bir noktadan sonra anlıyorsun:
Bu bir aşk hikâyesi değil.
Bu, insanın neyi ne uğruna kaybettiğinin hikâyesi.
Butimar ismi de boşuna değil.
İran anlatılarında geçen o efsanevi kuş…
Denizin kıyısında durup suya bakar ama içmez.
Çünkü içersem deniz kurur diye korkar.
Sever… ama dokunmaz.
İster… ama vazgeçemez.
Ve bu hikâyede anlatılan her şey,
tam olarak bu hâlin kendisi.
Kitap sana bir his veriyor.
Seni o hisse alıştırıyor.
Ve tam alıştığını sandığın anda…
onu elinden alıyor.
Kaan Murat Yanık’ın dili ise gerçekten başka bir yerde duruyor.
Bu kelimeler… bu akış…
insanı sadece hikâyeye değil, anlatının kendisine de hayran bırakıyor.
Günümüzden başlayıp geçmişe uzanan ve tekrar bugüne dönen yapısıyla,
hikâye bittiğinde kapanmıyor.
Sadece senden çıkıp, içinde kalmaya devam ediyor.
Butimar, insana neyi sevdiğini değil… neyi feda edebileceğini gösteriyor.
·
514 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ben okumadığım kitapların incelemelerini spoiler yememek adına okumaktan kaçınırım hep yüzeysel başından okurum biraz ve kitap ilgimi çekti attım sepete 🤭
Grumpy Seni o kadar iyi anlıyorum ki 🌿
Bizim evde de okunmayı bekleyen koca bir liste var, ciddi bir stokçuyuz 😄
Hatta durum şu: aldıklarımdan pişman değilim, aklım hâlâ alamadıklarımda…
Ama bazı kitaplar var ki bir şekilde öne geçiyor,
umarım Butimar da onlardan biri olur senin için 🌸
Sen hep inceleme yaz biz okuyalım 🤗 yine çok güzel olmuş kalemine sağlık 🫶 Kaan Murat Yanık bir kac kitabını okudum aslinda masalsi tarzini sevdim ama yer yer ben okuma zorluğu yaşadım diğer kitaplarında en son dunyasizlari okumustum. Devam edemediğim yerler olmuştu. Butimar da uzun zamandir listemde ama bir turlu firsatta olmadi hevesim de yok bu kopukluktan oturu ☺️ şimdi bu guzel incelemeden sonra okumadan duramayacağım eminim. Beni fazlasiyla teşvik ettin okumaya umarim ben de senin kadar severim. Keyifli okumaların olsun canim 🌸
Çok teşekkür ederim 🌸
Ben de aslında ilk defa Kaan Murat Yanık okudum bu kitapla.
Diğer kitaplarında yaşadığın o kopukluğu ben Butimar’da hiç hissetmedim, aksine bitmesin diye yavaş yavaş okudum.
Elimde Dünyasızlar ve Sular Üstünde Gökler Altında da var, merakla onları da bekliyorum 🌿
Belki sen de bu kitapla daha farklı bir yerden yakalarsın 😊
Okursan mutlaka hislerini duymak isterim 💫
Emeğine sağlık canım güzel inceleme olmuş, Bu yazarın kitaplarını çok merak ediyorum henüz tanışmadım ☺️🌻🌿
