Dindar Helena, Wilhelm Busch’un metin ve çizimi bir araya getirdiği, dönemi için oldukça sert bir eleştiri barındıran bir çalışma. Modern çizgi romanın erken örneklerinden biri olarak geçiyor ve bunu sadece biçimiyle değil, içeriğiyle de hissettiriyor.
Kitap klasik bir hikâye kurmuyor. Onun yerine kısa metinler ve çizimlerle ilerleyen parçalı bir yapı var. Ama bu parçalar bir araya geldikçe net bir şey ortaya çıkıyor:
toplumun “görünen” yüzüyle gerçekte olan arasındaki fark.
Özellikle dindarlık üzerinden ilerleyen bir eleştiri dikkat çekiyor. İnançtan çok, inancın nasıl kullanıldığıyla ilgileniyor. Dışarıdan bakıldığında ahlaklı ve düzenli görünen bir yapı, içeride bambaşka bir hale dönüşüyor. Busch bunu doğrudan söylemiyor ama çizimlerdeki abartı, karakterlerin yapaylığı ve metinlerin alt tonu bunu açıkça hissettiriyor.
Bağnazlık da aynı şekilde ele alınıyor. Sorgulamayan, kalıpların dışına çıkmayan bir bakış açısı; hem bireyi hem de çevresini daraltan bir şey olarak karşımıza çıkıyor. Bu noktada kitap sadece bir dönemi değil, daha genel bir insan halini gösteriyor.
Çizimler ilk bakışta basit gibi duruyor ama aslında oldukça keskin. Karakterlerin yüzleri, bedenleri ve duruşları çoğu zaman olması gerektiği gibi değil. Bu bozulma, anlatılan dünyanın da ne kadar “sağlıksız” olduğunu hissettiriyor.
“Dindar Helena”, düz bir hikâyeden çok, bir eleştiri bütünü gibi duruyor.
Dindarlık, bağnazlık ve toplumun ikiyüzlü yapısı etrafında dönen, kısa ama etkisi kolay geçmeyen bir anlatım.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.