Bir Çöküş: İnsanlığımı YitirirkenDuygu ve Düşünce
İnsanlığımı Yitirirken, bir roman olmaktan çok bir çöküş kaydı, neredeyse açık bir intihar mektubu. Burada klasik bir hikâye yok; Osamu Dazai, okuru doğrudan Yozo’nun karanlık zihnine kilitliyor. Bu yüzden metni sevmek de sindirmek de kolay değil.
Romanın en güçlü ama aynı zamanda en problemli yanı, Yozo’nun “karakterinin” zayıflığı. Anlattıklarına güvenemiyorsunuz; kendisi de zaten güvenilmez olduğunu söylüyor. Bu durum metni ikiye bölüyor: bir yanda utanç ve yabancılaşma içinde kıvranan bir adamın iç ağıtı, diğer yanda sürekli kendini sabote eden bir anlatıcının içine hapsolmak.
Dazai burada çok iyi bir şey yapıyor: Yozo’nun hastalıklı bakışını gerçeklik gibi okutuyor. Etkileyici mi? Evet. Yorucu mu? Kesinlikle. Üstelik metnin duygu paleti de oldukça dar; baştan sona çürüme, tükenme ve sıkışmışlık hissi var. Ne öfke var ne isyan. Yozo’nun “soytarılığı” bile bir neşe değil, bir savunma maskesi.
Kadın karakterler ise romanın en zayıf halkası. Tsuneko ve Yoşiko gerçek birer karakterden çok, Yozo’nun bozulmuş zihninin yansımaları gibi; hep aynı kalıpta, hep aynı işlevde.
Bağımlılık süreci güçlü anlatılmış olsa da nedenleri neredeyse yok sayılıyor. Savaş sonrası Japonya’nın travması arka planda silik kalıyor. Dazai bireyin iç çöküşüne o kadar odaklanıyor ki dış dünya neredeyse tamamen kayboluyor. Bu da metni yer yer tek boyutlu hissettiriyor.
Yapısal olarak baştaki üç fotoğraf fikri çok güçlü bir açılış. Ama final aynı etkiyi yaratmıyor. Roman çözülmüyor; Yozo’nun “artık ne mutluyum ne mutsuzum” cümlesi güçlü ama bir kapanış olarak eksik kalıyor.
Özetle İnsanlığımı Yitirirken, kusurlarıyla güçlü bir metin. Konfor sunmuyor, huzur vaat etmiyor. “Etkileyiciydi” diyorsun ama “keyif aldım” demek zor geliyor. Belki de onu kült yapan tam olarak bu. Yozo’yu sevmek zorunda değilsiniz; ama ona katlanmak zorundasınız.
·
962 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.