Bazen insan kendini o kadar çok sorguluyor, o kadar derinlere dalıyor ki, dışarıdaki hayatı tam olarak hissedemiyor. Fernando Pessoa’nın Huzursuzluğun Kitabı işte böyle bir ruh halinin, iç dünyasının dökümü ...
Bernardo Soares adlı bir muhasebe yardımcısının notları, düşünce kırıntıları. Lizbon’da sıradan bir ofiste çalışan, pencereden dışarı bakan, kendi varlığını sorgulayan bir adamın iç monologları. Hikaye yok denecek kadar az, olay yok. Ama sayfalar boyunca insanın kendini, varoluşu, yalnızlığı, hayalleriyle gerçeği arasındaki o uçurumu sorgulayışı var.
Okurken yer yer bu adam benim kafamın içini mi okudu? dedim. Çünkü o kadar samimi, o kadar acımasızca dürüst ki… Hayatın anlamını ararken aslında hiçbir şeyin anlamı olmadığını hissetmek, başkalarıyla bağ kuramamak, kendi benliğinin bile birden fazla parçaya bölünmüş gibi gelmesi, her şeyi seyretmekle yetinip hiç yaşamamak… Bunlar ağır konular ama Pessoa bunları oyle güzel, şiirsel bir dille anlatıyor ki, huzursuz olsan da bırakamıyorsun.
Kitap yavaş okunuyor, sindire sindire. Bir kaç oturuşta bitiremezsin zaten; birkaç sayfa okuyup düşünmek, hatta kendi hayatınla karşılaştırmak istiyorsun. Bazı yerlerde insanın içini sıkıyor, karamsarlık basıyor, bazı yerlerde ise evet, ben de tam böyle hissediyorum diye rahatlıyorsun. Alıntı yapmak için kalem elinden düşmüyor.
Herkes için değil bu kitap. Hızlı aksiyonlu, olay örgüsü güçlü romanlar seviyorsan ya da moralin zaten düşükse uzak dur derim. Ama iç dünyasına dalmayı seven, varoluş sancılarını seven, biraz melankolik ruh hallerine alışık biriysen… okuduktan sonra uzun süre aklından çıkmayacak.
·
200 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
