Masumlar’ı okurken en çok, karakterlerin iç dünyasına bu kadar yakından bakabilmek hoşuma gitti. Sanki olayları dışarıdan izlemekten çok, doğrudan onların zihninin içine giriyormuşum gibi hissettim. Bu da kitabı benim için daha etkileyici kıldı.
Yazarın dili oldukça sade ama bu sadeliğin içinde güçlü bir duygu var. Abartıya kaçmadan, küçük detaylarla insanın içine dokunabilmesi bence kitabın en başarılı taraflarından biri. Özellikle bazı sahnelerde durup düşündüğümü fark ettim.
Kitabın arka planında ise sadece bireysel hikâyeler değil, toplumla ilgili bazı eleştiriler de seziliyor. İnsanların bastırılmış yönleri, aile yapısı ve toplum baskısı üzerinden dolaylı bir şekilde siyasal ve toplumsal göndermeler yapıldığını hissettim. Bu da metni biraz daha derinleştiriyor.
Yine de her şey kusursuz değildi. Bazı bölümlerde tempo belirgin şekilde düşüyor ve aynı duyguların etrafında dolaşılıyormuş hissi oluşuyor. Bu anlarda kopmadım ama biraz zorlandım diyebilirim.
Genel olarak Masumlar, sakin ama etkisi sonradan büyüyen bir kitap gibi geldi bana. Büyük olaylardan çok, insanın içindeki sessiz kırılmaları anlatmasıyla aklımda kaldı.
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.