Yarım Kalan Duyguların Adı: Belki1000Kitap
Belki ile ilgili ne yazsam eksik kalacak gibi hissediyorum, çünkü bu kitap bende tek bir duygu bırakmadı; okurken de bittikten sonra da içimde birbirine karışan pek çok şey oldu.
Öncelikle şunu söylemeden geçemem; bu kitabı okumadan önce yazarın Keşke kitabını okumak bence çok daha anlamlı olur. Çünkü Belki’nin içinde öyle ince, öyle kıymetli bağlar var ki… O bağlantıları fark edince hikâye daha derin, daha hisli bir hâl alıyor. Yoksa sanki bir şeyler eksik kalmış gibi hissedilebilir.
Ben kitabı okurken en çok şunu düşündüm: Meğer ne kadar az şey biliyormuşum… Kıbrıs’ın geçmişine, orada yaşananlara dair bildiğimi sandığım her şey aslında yüzeyde kalıyormuş. Rumlarla Kıbrıs Türklerinin bir zamanlar bir arada, huzur içinde yaşayabildiğini okumak içimi ısıtırken; sonrasında yaşananlar, dış güçlerin müdahaleleri ve insanların maruz kaldığı acılar boğazımda koca bir düğüm bıraktı.
Yazar, o dönemin siyasi atmosferini anlatırken asla boğmuyor insanı. Tam aksine, olayların içine usulca bir aşk hikâyesi yerleştiriyor. Öyle abartılı değil, öyle gösterişli değil… Ama tam da olması gerektiği gibi naif. Belki de bu yüzden daha çok etkiliyor. Çünkü bir yanda yaşanan onca acı, diğer yanda filizlenen bir sevgi… İnsanın içi hem ısınıyor hem de sızlıyor.
Bazı bölümlerde gerçekten durup düşündüm. Okuduklarımın ağırlığıyla sayfayı kapatıp nefes almak istedim. Özellikle yaşanan zulümleri anlatan kısımlar… İnsanın kalbine dokunmadan geçmiyor. Ama tam da bu yüzden kıymetli bu kitap; sadece bir hikâye anlatmıyor, unutmamamız gereken bir geçmişi de hatırlatıyor.
Kitapta beni en çok etkileyen duyguyu belki şöyle anlatabilirim:
“İnsan bazen en çok ‘belki’ kelimesine sığınır… çünkü kesin olan her şey biraz daha acıtır.”
Bu cümle kitabın ruhunu çok güzel özetliyor gibi geldi bana. Umutla çaresizlik arasında kalmış bir duygu hâli…
Kısacası Belki, benim için sadece okunup biten bir kitap olmadı. Hem duygusal olarak derinden etkiledi hem de bana yeni şeyler öğretti. Okurken severek ilerledim ama yer yer içimin acıyla dolduğunu da inkâr edemem. Sanırım en çok da bu yüzden aklımda kaldı.
·
343 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Belki.. ye sığınır,
Demiştim.. ile gerçekle tanışır
Keşke.. ile pişman olur.
Neyse.. ile avunur..
Yine de.. ile umutlanır.
Her şeye rağmen.. Yaşar İnsan
