Öncelikle dokunaklı bir öykü okuyacağınızı varsayabilirsiniz. Anlatıcı, 1911 doğumlu babasına yaşarken söyleyemediklerini, onu yeterince tanıyamamış ve anlayamamış olmanın eksikliğini, yokluğundan sonra yeniden yaşayarak anlatmaya karar verir.
Adeta Babaya Mektup misali; ancak bir serzenişten ziyade, geç kalmış bir kıymet bilme hâli hâkimdir satırlara. Yazar, şiirsel ve duygusal tonu oldukça yerinde kullanmış.
Açıkçası bu kitabı okurken, bazı eserlerde nadiren yakaladığım o duyguyu yeniden hissettim: İnsan ve duygular, hangi coğrafyada yaşarsa yaşasın, özünde birbirine ne kadar benziyor…
Bence okuyun, pişman olmazsınız.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.