Dönüşüm’ü okurken garip bir his yaşadım. Çok akıcı, hemen bitiyor ama etkisi kalıyor. Franz Kafka gerçekten basit bir olaydan çok daha derin bir şey anlatmış.
Gregor’un bir sabah böcek olarak uyanması zaten tuhaf ama asıl olay bence ailesinin ona davranışı. Başta üzülüyorlar gibi ama zamanla ondan uzaklaşıyorlar. Oraları okurken insan ister istemez düşünüyor: "Acaba biz de birine sadece işe yaradığı sürece mi değer veriyoruz?"
Kitap kısa ama düşündürüyor. Abartı yok, uzun uzun anlatımlar yok ama yine de insanın içine dokunuyor.
Şu cümle mesela çok aklımda kaldı:
"İnsan bazen kimseye yük olmamak için kendini bile yok sayıyor."
Ben okuduktan sonra biraz durup düşündüm açıkçası. Basit ama etkili bir kitaptı.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.