Vadideki Zambak MeselesiAlıntı
Toplanın gençler, Vadinin Zambağını inceliyoruz…
Bazı kitaplar vardır, yavaş başlar… hatta insanın içinde “acaba?” diye bir ses yükselir. Ama sonra bir yerden yakalar seni, bırakmaz. İşte bu kitap da tam olarak öyleydi benim için. Başta ağır ağır akan o cümleler, bir süre sonra insanın içine işleyen bir duyguya dönüşüyor. Ve fark ediyorsun ki aslında o yavaşlık, anlatılan şeyin derinliğinden geliyor.
Felix karakterine baktığımda içimde hep aynı düşünce dolaşıp durdu: Bu adam aslında annesinden görmediği sevgiyi Henri’ye yansıtıyor. Onun sevgisi saf mı, takıntı mı, yoksa eksik kalmış bir çocukluğun yankısı mı… bilmiyorum. Ama şunu çok net hissettim, bu duygu kolay kolay geçecek bir şey değil. Hani bazı yaralar vardır, kapanmaz; sadece insan onunla yaşamayı öğrenir… Felix de tam olarak öyle.
“Ciğerci kedisi” benzetmesi ise zihnime kazındı resmen. O kadar yerinde, o kadar içe dokunan bir benzetme ki… Sonra bunun bir kedi maması markası olduğunu duyduğumda istemsizce güldüm. Ama yine de o benzetmenin içimde bıraktığı anlam hiç değişmedi. Bazen bir kelime, bir benzetme, koca bir karakteri anlatmaya yetiyor.
Henri… Ah Henri… Onun yazdığı mektuplar, kendini geri çekişi, sevgisini bastırışı… Belki de en çok o etkiledi beni. Seviyorsun ama yaşamıyorsun. İçinde büyütüyorsun, ama dışarı taşırmıyorsun. Çocukları için, düzeni için, belki de toplum için… İnsan bazen en büyük fedakârlığı kendi kalbinden yapıyor. Henri de bunu yaptı.
Ve o son… Henri’nin ölümü… İçimde bir boşluk bıraktı. Sanki o bastırdığı duygularla birlikte gitti. Söylenmemiş her şey, yaşanmamış her an, içinde sakladığı o sevgi… hepsi onunla birlikte sustu.
Şunu da fark ettim bu kitapla birlikte: Klasikler boşuna klasik değil. Özellikle toplumun bir yarasına dokunuyorsa, bunu öyle bir anlatıyor ki… başka hiçbir şey dikkatini dağıtmıyor. Yan karakterler, olaylar, detaylar… hepsi tek bir duygunun etrafında dönüyor. Ve asla vermek istediği mesajın dışına çıkmıyor ve sonunda sana vermek istediğini sessizce bırakıyor içine.
Benim için Vadideki Zambak, sadece bir aşk hikâyesi değildi. Eksik sevginin, bastırılmış duyguların ve insanın kendi içinde verdiği savaşın hikâyesiydi.
Ve galiba en çok da şunu düşündürdü bana:
İnsan gerçekten sevdiğinde mi acı çeker… yoksa sevip de yaşayamadığında mı?
Buyrun cevabı siz verin....
Daima Kitaplarla kalın....
··
532 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Semaaa! Şu müziği açtım..
youtu.be/J36lOVRqVog?si=... eşliğinde incelemeni okudum, Clochegourde da gezindim, gözlerim anlatımınla Felix ve Henriette'nin kimi zaman Cardak'ta kimi zaman ceviz altındaki konuşmalarına gitti.
Seviyorummmm, ama susuyorum bir kadın dili..
Seviyorum ama yanlış seviyorum, erkek dili..
Ve lisanların yetersiz kaldığı bir iliski.. içinde şehvetin olmadığı yine de başlı başına tam masum olmayan bir duygu seli..
O kadar gerçekçi bir bakış ile anlattın ki, yüreğinin naifliginden öpüyorum.
Keyfin her daim istifadeye tâbi olsun gulyuzlum.
Daima. 😌🤌
Sema'mm, kalemine sağlık, yüreğine sağlık yine harika bir inceleme sunmuşsun☺️🤗
İncelemeni okurken vadinin o hüzünlü kokusunu yeniden duydum. Henriette’in kendi kalbinden yaptığı fedakarlığı seviyorsun ama yaşamıyorsun
diyerek ne kadar naif özetlemişsin... Sessizce içime bıraktığın o soru ise tam bir klasik finali olmuş. Bence insan en çok, sevip de yaşayamadığı o içinde kalanlarla yaşlanırken acı çekiyor yada o sevgiyi yaşayacak bir yer bulamayıp kendi içine gömmesinde saklıyor. :)
Beklediğim inceleme gelmiş🎉 en sevdiğim klasiğe en bi sevdiğimin incelemesi😍çok güzel özetlemişsin konuyu meleğim. Felix şahsında almadığı sevgiyi nereye nasıl yansıtacağını bilemeyen tüm erkekleri anlatmış 
Honore de Balzac bir kadının cefakârlığıyla birlikte… sevginin en güzelini hissedip doyasıya yaşayabilmek dileğiyle 🫠💖
Honore de Balzac bir kadının cefakârlığıyla birlikte… sevginin en güzelini hissedip doyasıya yaşayabilmek dileğiyle 🫠💖
O kadar güzel bir kitap ki Vadideki Zambak. Felix hepimizin içindeki o dışlanan zorbalanan ve hor görülen çocuğu anlatıyor.
Şenay Tercuman klasiklerin en sevdiğim yönü bu toplumun kanayan yarasıni bulup gözümüze gönlümüze sokuyor 🙏🏻