ŞATO
I
Şato, kadastrocu K.'nın kar fırtınası altında ulaştığı bir köyde, tepedeki ulaşılamaz ve gizemli otoriteye (Şato) kendini kabul ettirme çabasının hüsranla sonuçlanan epik bekleyişidir. K., meşruiyet kazanmak için girdiği bu bürokratik labirentte ne kadar rasyonel hamle yaparsa yapsın, karşısında her zaman yorgun memurların, bitmeyen evrakların ve absürt kuralların ördüğü "negatif bir aşkınlık" bulur. Roman, bireyin mutlak hakikatle bağının koptuğu modern dünyada, ulaşılamayan bir merkezin yarattığı boşlukta süzülen "insanlık durumunu" ve bu anlamsız döngü içindeki trajik ısrarı resmeden bitmemiş bir başyapıttır.
II
Kafka modern yaşamın dehşetini göstermek için grotesk bir dünya yaratır. bizzat bütün gerçekliğiyle hayatın absürt yanlarının iç içe geçtiği kafkaesk bir dünya yaratır. Kafkaesk dünya tekinsizdir. Bize çok tanıdık gelen bir dünyanın birden absürtleşerek kâbusa döner. bu kabus bizi gittikçe her şeye karşı yabancılaştırır. Bütün yabancılaşmanın içinde mücadelenin sarsılmaz umudu ile mücadele eder, kahraman. Bu kâbusun içinde herkes bir stratejisttir. Çünkü her şeye rağmen kafkaesk dünyada kahramanın, yılmazlık ve dehşet duygusuyla kafkaesk kategorinin sürekliğini sağlar.
III
Harold Bloom Batı Kanonu (2014) kitabında, bir gnostik olan Kafka için Tanrı, ya ulaşılmaz ya da sessizdir. Bu dehşet yüzünden Kafka’nın dini bir yazar değil, yazıyı bir dine (negatif teoloji) dönüştürdüğünü söyler. Çünkü Kafka için yazı; Tanrının yokluğu veya uzaklığının bıraktığı dehşeti merakını anlatır. Yazmak, tinsel, sanatsal ve varoluşsal boyutları birlikte kapsar. Bunun içinde “sabır” içinde yazmıştır, Kafka. Çünkü kurtuluşun tek çaresi yazmaktır. Zira Kafka insanın içinde hala fark edemediği “yıkılmaz olan” bir çekirdeğin varlığına olan inancı tamdır. Bu yıkılmaz olanın açığa çıkarılması ise yazıyla ve yazmakla mümkündür.
“Tanrı için çok umut vardır ama bizim için yoktur. Umut, yıkılmaz varlığa değil mahvedilebilen bilince aittir."
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.