Bazen bir kitapla karşılaşırsınız ve daha ilk sayfalardan itibaren “iyi ki” dersiniz ya. Hah işte, benim için bu duyguyu yaşatan kitapların yazarlarından birisi şüphesiz Alejandro Zambra. Onun kitaplarını okumak, sanki çok sevdiğim bir arkadaşımla uzun ve kaliteli bir sohbet ediyormuşum hissi veriyor. Fakat bu arkadaşım yakında uzak bir şehre taşınacak ve birbirimizi daha az göreceğiz gibi. Neden mi? Çünkü onun külliyatından okumadığım sadece “Şilili Şair” ve “Belgelerim” kaldı. Bu durum biraz hüzünlendiriyor beni. Yine de yeni kitaplarda onunla yeniden buluşacak olmak ve özlediğimde eski kitaplarına dönebilecek olmak hem heyecan verici hem de bir bakıma teselli. Aslında onun ve kitapları hakkında daha çok şey yazabilirim ama bugünlük değil. Çünkü bugün 2018 yılında yayımlanan “Soru Kitapçığı” anlatı kitabı ile buradayım.
Zambra’nın kalemi zaten kendine has ama bu kitapta kurduğu yapı gerçekten hayranlık uyandırıcı. Yüz elli bir sayfalık bu kısa metin, tıpkı bir sınav kitapçığı gibi ilerliyor ve sorular üzerinden bir anlatı kuruyor. İlk bakışta oyun gibi görünen bu form, aslında oldukça katmanlı bir okuma deneyimi sunuyor. Gülümsetiyor ve düşündürüyor.
Kitapta ebeveyn-çocuk ilişkileri, Şili’nin eğitim sistemi ve politik geçmişi gibi meseleler öylesine ince ve zekice işlenmiş ki, okurken “bu kadar az sayfaya bu kadar çok şey nasıl sığar?” diye düşünmeden edemiyorsunuz. Ama tabii ki bu, Zambra’nın alametifarikası. Çok da şaşırmamak gerek.
Zambra için olumsuz bir yorum duymak zor benden. Bir kitabını diğerinden daha çok sevebilirim ama kötü kitabı yok bana göre. Bu yüzden özgünlüğü, zekası ve ince mizahıyla öne çıkan bu kitap (ve diğer kitapları), edebiyatın oyunbaz tarafını sevenler için kesinlikle kaçırılmaması gereken bir metin. @_sayfayolcusu_
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.