“Beni en çok üzen ölüm değil, aşk yüzünden ölmemek.”
Kolera salgını yayılırken ve önüne geleni bu dünyadan silip götürürken, hastalıklara, acılara, ölüme direnen bir aşk filizleniyor Florentino Ariza’nın kalbinde. Aşk öyle bir bekleyiş ki bu kitapta ölüme bile meydan okuyor, bir yara izi gibi bir ömür boyunca taşınıyor.
Mektuplarla, heyecanlarla ve tutkuyla başlayan bu karşılıklı aşk, Fermina Daza'nın ani bir kararıyla nedensiz sonlandırılıyor. Ardından Fermina Daza tutku yerine mantığı, heyecan yerine uyumu tercih ederek kendini başka bir evliliğin içinde buluveriyor. Böylece beklemek, sabretmek, bu aşk için ümit etmek Florentino Ariza'ya kalıyor tam 51 yıl boyunca.
Esasında görünenin ardına ve asıl suretlere değip geçiyor Marquez bu kitapta. Latin Amerika'nın değişen toplumsal yapısına, dışarıdan çok uyumlu ve kusursuz görünen bir evliliğin içindeki derin boşluğa tanık oluyoruz. İnsanların içindeki en gizli arzuları fark ediyoruz: hareketli ve dolu bir yaşam süren bir adamı asıl ayakta tutanın kavuşma umudunu hiç yitirmediği aşkı olduğunu.
Aşkın zamandan, kişiden, yaşamın sınırlarından bağımsız doğası oldukça şaşırtıcı. Yarım yüzyıllık bu bekleyiş insan varoluşunun karmaşıklığını, değişkenliğini ve kuralsızlığını düşündürdü bana. Bu kadar uzun bir sürede şehirler, toplumlar bile değişirken, bir aşkı nirengi noktası olarak tutmak, en derinlerde saklamak nasıl mümkün? İnsanlığın bitmeyen umudunu, direncini ve yaşama olan bağlılığını bu kadar somut bir şekilde görmek benim de umudumu perçinledi. Yüzyıllık Yalnızlık'ın büyülü gerçekçiliğinden çok farklı olsa da, burada da bütün bir yaşam boyu aşkın sürdürülmesiydi büyülü olan.
“Aşkı, hiçbir şeyin aracı olmayan, başlangıcı ve sonu kendi içinde bir mutluluk olarak düşünmeyi öğretmeliydi ona.”
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.