Modern Dünyanın Kalbinde Kaybettiğimiz O İlk Sızının PeşindeFelsefe-Düşünce
Karakoç’un Yitik Cennet'ini elime aldığımda, sadece bir kitap okuyacağımı değil, bir ruhun kendi evine dönüş yolculuğuna eşlik edeceğimi biliyordum. Karakoç, bu eserinde bizi o çok tanıdık ama bir o kadar da unuttuğumuz "ilk yerimize" geri çağırıyor. Modern insanın betonlar arasında kaybettiği o manevi huzuru, peygamberler tarihinin sembolizmi üzerinden öyle bir anlatıyor ki, okurken "Evet, ben burayı bir yerlerden hatırlıyorum," demekten kendinizi alamıyorsunuz.
Kitap, Cennet’ten dünyaya düşüşümüzü sadece bir mitoloji ya da bir tarih anlatısı gibi değil, her insanın her sabah uyandığında yeniden yaşadığı o trajik boşluk üzerinden ele alıyor. Karakoç’un o sarsıcı tespitiyle karşılaşıyoruz: İnsanoğlu aslında sürgündedir. Ama bu sürgün, bir cezadan ziyade, bir "arayış" hikayesidir. Üstadın dili o kadar şiirsel ve akıcı ki, kavramlar arasında kaybolmak yerine o akıntıya kapılıp gidiyorsunuz.
Özellikle Hz. Adem’den başlayarak peygamberlerin hayatını birer "durak" gibi işlemesi muazzam. Her bir peygamber aslında o yitik cennetten bize birer haber getiriyor, birer pencere açıyor. Karakoç, bize şunu fısıldıyor: Cennet sadece ötedeki bir bahçe değil; o bahçenin tohumu bizim kalbimizde. Ama biz o tohumu sulamayı unuttuk, üstüne modernliğin tozunu serptik.
Okurken şunu fark ediyorsunuz; Karakoç aslında bir medeniyet inşasından bahsediyor. "Diriliş" dediği o büyük ülkünün temel taşlarını burada, bu yitik cennet özleminde buluyoruz.
İncelemeyi bitirirken şunu söyleyebilirim: Bu kitap, bugün bizi esir alan o hıza, gürültüye ve yapaylığa karşı verilmiş bir moladır. Eğer siz de kendinizi bazen bu dünyaya ait değilmiş gibi hissediyor, bir "yabancılık" çekiyorsanız; Yitik Cennet o yabancılığın aslında en asil duygunuz olduğunu size kanıtlayacak.
Hepimiz Yitirdiğimiz Cennet'i aramıyor muyuz?
·
1 +1'leme
·518 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.