Derlemeyi oluşturan üç hikaye/kısa romanı da oldukça beğendim. Calvino’nun eserlerinde de tadından yenmeyen bir oyunbazlık var, Saramago ve Cortazar gibi gerçekliği öyle bir yerinden büküyor ki okuyucunun zihninde yeni bir dünya açıyor. Her hikaye çok katmanlı ve çokça politik dokundurma içeriyor. Üç hikaye de yan karakterlerden birinci tekil şahıs anlatıcı tercihiyle birbiriyle uyumlu olarak devam ediyor. Benimle kalanlar:
* İkiye bölünen vikontun kendine özgün saf kötülüğünü (her şeyin yarısını kesmesi) çok yaratıcı buldum.
* Aynı hikayede kontun iyi yarısının insanları kendi menfaatlerine aykırı olarak iyilik yapmaya teşvik ettiğinde olumsuz tepki alması düşündürücüydü.
* Ağaca tüneyen baronun ağaçlardan inmemesinin ne kadarı kendi karakterini/prensiplerini ne pahasına olursa olsun koruma çabası, ne kadarı ölçüsüz bir inadın sonucu bilemiyorum.
* Baronun ablasının bütün kötülüğünün cinselliğinin bastırılmasından kaynaklanıyor olması bütün stereotipik kötü kadın hikayeleri bu mercekten yazılsa nasıl olurdu diye merak ettirdi.
* Varolmayan şövalyedeki zıtlıkların vurgusu ve birleşimi çok güzeldi, özellikle fiziksel olarak olan ama iradesi/benliği olmayan karakteri çok yaratıcı buldum.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.