Kitabın adı gibi her şeye ve herkese yabancı hissetme duygusunu kaybetmiş bir karakter mersault insanların hiç bi şeyi fazla büyütmemesini annesinin ölümünü bile çünkü insan bi süre sonra hayatına geri dönüyor acıları büyütmeye gerek yok gibi bi çıkarımda bulundurdu bana ve bazen insan her şeyi planlayarak yapmaz o an öylece yapmak içinden gelebilir sıcağın altında bir bıçağın demirindeki ışığın yansıması bile senin bir adam öldürmene sebep olabilir ama insan cezaevine bile alışır hatta kendinizi savunmanız bile cezaevindeki bir suçlu için yüktür bazen bu da bir diğer çıkarımım yazar varoluş akımı altında ilişkileri ve adaleti de eleştirmiş anayurt oteli zebercet karakterini andıran biri mersault akım ve yazar hakkında bilgi sahibi olmak adına okunabilir ama her çeviri gibi beni benden alan etkili bir cümle olmadı
·
155 Gösterim
5 Yorum
Duru Hamide
Gönderi Sahibi
Bir süre sonra kendini başkalarına göre iyi olmadığı için savunmaktan bile yoruluyo
@HamideKaya ~ Beni en çok etklileyen kısım (ve unutamadığım kısım) ana karakteri birini öldürdüğü için değil de annesinin ölümüne üzülmediği için herkes tarafından dışlanması ve bunun için yargılanması. Mersault'un burada çok haklı bir isyanı var. Neden onu katilliğiyle değil de yazılı olmayan ahlak kurallarına uymadığı için yargılıyorlardı? Nedem her zaman farklı olan desteklenmiyor,dışlanıyordu? Karakterin yaşam bakış açısının çok kuvvetli ve düzgün olduğunu söyleyemem fakat hiç ummadığım şekilde bazı yerlerde hak verdim Mersault'a. (Böyle diyorum çünkü kitabın başındayken devam edemeyeceğimi düşündüm. Yaşam enerjisi 0 olan bir karakter beni şoka uğratmıştı.)
Duru Hamide
Gönderi Sahibi
Hayat ona çok bi şey vermemiş iş aile aşk vs bu yüzden hak verdim kaybedicek bir şeyi yok ve bunaltıya sürüklemiş onu yanlızlığı kendi içinde yaşayışı
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.