Ağlamak için gözden yaş mı akmalı?
Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı?
Sevmek için güzele mi bakmalı?
Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı?
Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır?
Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı?
Hırsızlık; para, malmı çalmaktır?
Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı?
Solması için gülü dalından mı koparmalı?
Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı?
Öldürmek için silah, hançer mı olmalı?
Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı?
VİCTOR HUGO ♡
"Her insanın bir öyküsü vardır ama her insanın bir şiiri yoktur" der Özdemir Asaf. Şiiri olan insan özel insandır, güçlü insandır. Şiir insanı eksiltmez, bilakis çoğaltır. Şiir sevmeyi zayıflık olarak görmek, insanın kendinden kaçmasıdır. Oysa kendinden kaçan insan daha zayıf değil midir kendiyle yüzleşme cesaretini gösterebilen insandan?
Duygusal insanları neden zayıf görürüz ki?
Hislerini ifade etmekten korkmak daha büyük zayıflık değil midir?
Bu yüzden hasta oluyoruz, şiir iyileştirir.
Şiir seviyorum. Çünkü hissetmekten korkmuyorum.
Zayıf görünmekten değil, hissizleşmekten korkarım.
Eğer incelik zayıflıksa, kabalığı güç sayanlara zaten anlatacak bir şeyim yok.