Bazı hayatlar yaşanmaz.
Sadece sürdürülür.
Suzan Defteri, iki insanın değil;
iki eksikliğin hikâyesi.
Ekmel ve Derya…
İkisi de sevgi yoksunluğunun içinden geçmiş,
duygusal olarak eksik büyümüş iki yetişkin.
Psikolojide bunun bir adı var:
İnsan, çocukken alamadığı sevgiyi
yetişkinliğinde ya taklit eder…
ya da tamamen kaçınır.
Onlar kaçınmayı seçmiş.
Derya kendi hayatını anlatamaz.
Çünkü anlatacak bir yaşantısı yoktur.
Bu yüzden başkasının aşkını sahiplenir.
Kimlik kuramaz, rol yapar.
Ekmel ise bağ kuramaz.
Yakınlaşmaz.
Sadece yaklaşır gibi yapar.
Ev ilanı verir—
ama satmak için değil,
temas etmeden temas etmek için.
Çünkü gerçek bağ risk ister.
Ve bazı insanlar için risk,
çocukluktan kalma bir tehdittir.
“Belki de bir türlü yaşamadığımız için bu kadar büyüdü aşk.”
Yaşanmayan şey idealize edilir.
Mesafede kalan kusursuz sanılır.
Bu yüzden onların hikâyesinde aşk yok.
Sadece aşk fikri var.
Ve belki de en acı gerçek şu:
İnsan yalnız olduğu için değil,
bağ kuramadığı için yalnızdır.
Çünkü bazıları sevilmemiştir.
Bazıları ise sevilmeyi göze alamaz.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.