İremgcm
@iremgcm
Tam zamanlı anne
Yarı zamanlı öğretmen
Vakit buldukça okur
Öğretmen
24 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Bir çocuk kitabı okuyup boğazınızın düğümlendiği oldu mu?
Tavuk Bacaklı Ev tam olarak bunu yaptı.
İlk sayfalarda tavuk bacakları üzerinde yürüyen büyülü bir ev, ölülere rehberlik eden bir büyükanne ve arkadaş edinmek isteyen yalnız bir kız okuyorsunuz. Bir süre sonra fark ediyorsunuz ki aslında okuduğunuz şey fantastik bir macera değil.
Bu kitap; ait olmakla özgür olmak arasında sıkışan bir çocuğun hikâyesi.
Marinka’nın bir evi var ama ait olduğu bir hayat yok.
Onu seven biri var ama seçebildiği bir gelecek yok.
Gitmek istiyor ama gittiğinde kaybedeceklerinden korkuyor.
Ve kitap boyunca şu soruyla baş başa kalıyorsunuz:
“Birini sevmek, onu yanında tutmak mıdır; yoksa kendi yoluna gitmesine izin vermek mi?”
En sevdiğim yanı ise ölüm, kayıp ve yas gibi zor konuları çocuklara korkutmadan ama hafifletmeden anlatabilmesi oldu. Bazı çocuk kitapları zor duyguların etrafından dolaşır. Bu kitap tam tersini yapıyor; o duyguların içine giriyor ve elinizden tutarak çıkıyor.
Son sayfaları okurken bir çocuk kitabı okuduğumu unuttum. Çünkü Marinka’nın öğrendiği şey sadece çocuklara ait bir ders değil:
Hiç kimseyi sonsuza kadar yanımızda tutamayız.
Ama bu, onları sevmemek için bir sebep değildir.
Ve bazen en büyük sevgi, bırakabilmektir.
Reklam
Puan vermedi·128 syf.·
2026 135. kitabı
Vatan Millet Samatya’daki çocuklar sessiz değil aslında.
Sadece seslerini duyurabilecekleri bir dünya yok etraflarında.
Bu yüzden öfkeleri başka yerlerden çıkıyor. Bazen bir bakıştan, bazen kaçıp gitmekten, bazen kendine zarar vermekten. Çünkü çocuk aklı denilen şey sanıldığı kadar saf değil; tam tersine, bulunduğu evin korkusunu da yoksulluğunu da ikiyüzlülüğünü de herkesten önce seziyor.
Romanda yetişkinler sürekli bir şeyleri saklıyor: yoksulluğu, kimliği, utancı, şiddeti. Ama çocuklar bunların hepsini görüyor zaten. Sadece kimse onlara gerçeğin adını söylemiyor. “Büyüyünce anlarsın” denilen yerde çocuk çoktan hissetmiş oluyor.
Belki bu yüzden romandaki çocuklar “masum” değil, erken büyümüş geliyor insana. İçlerinde öfke var, merak var, direnç var. Dünyanın adaletsizliğini sezmiş bir zihin açıklığı var. Ve en acısı da şu: Kendilerini korumayı, çocuk olmadan öğreniyorlar.
Mahalle baskısı, devlet korkusu, kadınların sürekli denetlenmesi, insanların birbirinin hayatına karışması… Bütün bunlar fonda dururken roman hiçbir şeyi dramatikleştirmiyor. Hayatı olduğu gibi bırakıyor önüne. O yüzden etkisi sonradan büyüyor.
Bazı insanlar çocukluğunu hatırlamaz.
Bazıları ise çocukken her şeyi fazla iyi hatırlar.
