Masumiyetin Mezarı
İstanbul, sessiz bir cinayet mahalli gibi. Beyoğlu’nun dar sokakları, eski vitrinler, kırık camlar… Her biri bir fısıltı, ama fısıltılar keskin, acımasız. Kitap elime geçince fark ettim ki, Masumiyet Müzesi bir müze değil; bir mezar, bir tuzak, Kemal’in ruhunun çürüyen kanıtları. Her obje bir suç delili gibi duruyor; her bakış, her gülüş bir hançer.
Füsun… Ulaşılmaz, masum, ama aynı anda ölümcül. Onun her hareketi, her bakışı Kemal’i sarıyor, nefesini kesiyor, dünyasını paramparça ediyor. Saplantı bir canavar gibi yavaş yavaş kemiklerine işliyor. Kitap ilerledikçe, masumiyetin öldüğünü, aşkın gömülmüş cesetler gibi sessizce orada yattığını hissettim.
Pamuk öyle bir İstanbul yaratmış ki, şehrin taşları, duvarları, sokağın köşesi Kemal’in saplantısına tanıklık ediyor. Her detay bir tokat gibi çarpıyor yüzüne, her cümle bir yara gibi geçiyor içinden. Ve sen, okurken fark ediyorsun: burada sadece aşk yok; saplantı, kayıp, acı ve çürüyen masumiyet var.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.