Bu kitabı bitirdiğimde şunu fark ettim:
Ben sevgiyi hep bir duygu sanmışım…
Oysa bu kitap bana sevginin bir duygu değil, bir çağın temeli olduğunu gösterdi.
Yazar, klasik felsefenin büyük sorusunu yeniden soruyor:
Hayatın anlamı nedir?
Ama cevabı bu kez Tanrı’da, ideolojilerde ya da devrimlerde değil…insanın sevme kapasitesinde arıyor.
Çünkü ona göre artık eski dünyalar çöktü:dinler, ideolojiler, büyük anlatılar…
Ve yerlerine geçen şey çok daha kırılgan ama çok daha gerçek:
sevgi.
Bu kitapta neyin peşindeyim? Diye sorarken buldum kendimi,
Sadece aşkın değil,
bir çocuğa duyulan bağlılığın,
bir insanı kaybetme korkusunun,
ve birini her şeyden değerli kılmanın anlamını aradım.
Çünkü yazarın söylediği şey çok çarpıcı:
Artık uğruna yaşayacağımız şeyler değişti.
Eskiden idealler için ölünürdü…
şimdi ise bir insan için yaşamayı seçiyoruz.
Kitap boyunca en çok beni sarsan fikir şuydu:
Sevgi, sadece özel hayatımıza ait değil;siyaseti, toplumu, hatta geleceği bile şekillendiren bir güç.
Yani bu aslında bir “aşk kitabı” değil…
bir medeniyet dönüşümünün hikâyesi.
Bu kitap romantik değil…
Ama insanın kalbine en derinden dokunan şeylerden biri.
··
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.