Muhammed Kutub, modernitenin zihin konforunu bozan gür ve tavizsiz ses. “Sosyal Bilimlerin İslamî Temelleri”nde de yine alışıldık, sert kürsüsünden hitap ediyor bizlere. Batı’nın pozitivist ve maddeci sosyal bilim kalıplarına karşı örülen, vakur bir set bu aslında. İnsanı yalnızca biyolojik bir veri ya da ekonomik bir birim sayan anlayışı kökten reddediyor yazar. Vahyin zemininde bir yeniden inşa derdinde. Ayetleri mihenk taşı kılıyor kendine. Kur’an’ın rehberliğinde şekillenen bu yaklaşım, toplumsal vakaları ilahî nizamın birer izdüşümü olarak okuma gayretinde. Akıcı, yer yer hırçın ama davasına sadık bir kalem.
Bu heybetli niyetin yanında, metodolojik bir sığlık da hissedilmiyor değil. Beklediğim, esaslı bir literatür taraması ile ortaya atılan görüşlerin derinlikli eleştirisi idi aslında. Lakin yazar, daha çok ayetler üzerinden doğrudan çıkarımlar yapmayı yeğlemiş. Sosyal bilimlerin külliyatına sırtını dönmüş sanki; Durkheim, Freud gibi kurucu isimlerin koca teorilerine sadece bir-iki cümlesi üzerinden eleştiri getirmiş koca kitap boyunca. Oysa insan, bu çapta bir iddiadan daha nitelikli bir literatür hâkimiyeti bekliyor doğrusu. Yine de eser, Batı paradigmasına karşı atılmış, eksiklerine rağmen öncü bir çığlık olarak kalacaktır raflarda.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.