Stefan Zweig’in 
Ay Işığı Sokağı adlı, içinde beş öykü barındıran kitabını bitirdim. Bitirir bitirmez acı öykülerle dolu bu kitabı sizlerle paylaşmak istedim.
Her biri farklı ülkelerde geçen bu hikâyeler, aslında sıradan insanların hayatlarına dokunuyor. Ancak bu sıradan insanların ortak bir noktası var: ölüm. Kitabı bitirdiğimde ise bu ortak noktadan hareketle Zweig’in eşiyle birlikte intihar edişi geldi aklıma. Anlatılarda ya birileri öldürülüyor ya da olaylar bir intiharla sonuçlanıyor. Bu nedenle ister istemez şu soruyu düşündüm: Acaba bu eser, kendi ölümüne doğru zihinsel bir hazırlığın izlerini mi taşıyor?
Zweig’in karakter yaratmadaki başarısı gerçekten hayranlık uyandırıcı. Anlatılarında yer verdiği kişiliklerin çeşitliliği ve davranış kalıplarındaki derinlik dikkat çekiyor. Freud’dan etkilendiğini düşündüğümüzde, insan ruhuna ve dürtülerine bakışındaki psikolojik yoğunluğu daha iyi fark edebiliyoruz.
İçeriğe kısaca değinecek olursam:
İlk öyküde Fransa’daki küçük bir liman kentinde gemiden inen bir adamın gece trenini kaçırmasının ardından sokaklarda dolaşırken tanık olduğu bir hayat hikâyesi anlatılıyor.
İkinci öyküde patronuna köle gibi bağlı bir hizmetçi kadının, onun için bir cinayet işlemesine kadar uzanan trajik bağlılığı işleniyor.
Üçüncü öykü, 1810 yılında İspanya’daki savaşta yaralanan Fransız bir albayın acı sonunu konu alıyor.
Dördüncü öyküde kendisini İsviçre’de bulan bir Rus savaş esirinin hikâyesi yer alıyor.
Son öyküde ise yaşıtları üniversitede okurken hâlâ lise sıralarında olan bir öğrencinin hayatına son verişi anlatılıyor.
Savaş, vahşet, sadakat, kin ve nefretin izleri her hikâyede kendine yer buluyor. Hayatın karanlık yüzlerini bir araya getiren bu Zweig eserini mutlaka okumanızı öneririm.
Ay Işığı Sokağı adlı, içinde beş öykü barındıran kitabını bitirdim. Bitirir bitirmez acı öykülerle dolu bu kitabı sizlerle paylaşmak istedim.
Her biri farklı ülkelerde geçen bu hikâyeler, aslında sıradan insanların hayatlarına dokunuyor. Ancak bu sıradan insanların ortak bir noktası var: ölüm. Kitabı bitirdiğimde ise bu ortak noktadan hareketle Zweig’in eşiyle birlikte intihar edişi geldi aklıma. Anlatılarda ya birileri öldürülüyor ya da olaylar bir intiharla sonuçlanıyor. Bu nedenle ister istemez şu soruyu düşündüm: Acaba bu eser, kendi ölümüne doğru zihinsel bir hazırlığın izlerini mi taşıyor?
Zweig’in karakter yaratmadaki başarısı gerçekten hayranlık uyandırıcı. Anlatılarında yer verdiği kişiliklerin çeşitliliği ve davranış kalıplarındaki derinlik dikkat çekiyor. Freud’dan etkilendiğini düşündüğümüzde, insan ruhuna ve dürtülerine bakışındaki psikolojik yoğunluğu daha iyi fark edebiliyoruz.
İçeriğe kısaca değinecek olursam:
İlk öyküde Fransa’daki küçük bir liman kentinde gemiden inen bir adamın gece trenini kaçırmasının ardından sokaklarda dolaşırken tanık olduğu bir hayat hikâyesi anlatılıyor.
İkinci öyküde patronuna köle gibi bağlı bir hizmetçi kadının, onun için bir cinayet işlemesine kadar uzanan trajik bağlılığı işleniyor.
Üçüncü öykü, 1810 yılında İspanya’daki savaşta yaralanan Fransız bir albayın acı sonunu konu alıyor.
Dördüncü öyküde kendisini İsviçre’de bulan bir Rus savaş esirinin hikâyesi yer alıyor.
Son öyküde ise yaşıtları üniversitede okurken hâlâ lise sıralarında olan bir öğrencinin hayatına son verişi anlatılıyor.
Savaş, vahşet, sadakat, kin ve nefretin izleri her hikâyede kendine yer buluyor. Hayatın karanlık yüzlerini bir araya getiren bu Zweig eserini mutlaka okumanızı öneririm.
·
294 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitabı diğer kitapları kadar sarmamıştı beni, belkide hüzünlü olaylardan kaçma isteğim bunda etkilidir .Diğer kitaplarını daha çok beğendim.
Karakter yaratmada ki başarısını bu kitapta pek gösterdiğine inanmıyorum. Bu kitapta ki karakterlerde derinlik yok esas olan olay örgüsü oda pek başarılı değil.
Graceful reader
Gönderi Sahibi
@Atalann Özgürlüğüne kavuşmasına rağmen vatanından uzak yaşayamayan asker, aidiyet duygusunun yokluğunda yaşamın anlamını yitirir ve bu çaresizlik onu trajik bir sona sürükledi. İntihar etmesi üzücüydü.😔