Bir şairin her dizesine vurulabilir mi bilmiyorum Ama ben Şükrü Erbaş’ta onu yaşıyorum. Mesela diyor ya ‘bizim dudaklarımız gülmeden çocuklarımız çiçek açamaz’ Sonra başka bir yerde ‘bir çürümenin ortasında utancımıza tutunmuş iyi şeyler düşünerek yaşamaya çalışıyoruz’ Ve bir anda şunu söylüyor: ‘ne olurdu ölüler yılda bir gün evlerine gelseydi' Ben tek bir şiir seçemiyorum. Çünkü o, tek bir duyguyu yazmıyor. Sanki insan olmanın bütün ağırlığını yazıyor. O yüzden Şükrü Erbaş okuyunca bir şiiri sevmiyorsun… Kendinden bir parçaya denk geliyorsun.