Şato’yu okurken açıkçası biraz karışık duygular yaşadım. Başta çok ilgimi çekti çünkü ortam bayağı gizemliydi. K.’nın köye gelişi, şatoya ulaşmaya çalışması falan derken “bir şeyler olacak” diye merakla okumaya devam ettim. O belirsizlik hissi gerçekten iyi verilmiş, insanı içine çekiyor.
Ama ilerledikçe biraz zorlandım. Sürekli aynı şeyler etrafında dönüyormuş gibi hissettim. K. uğraşıyor, konuşuyor, bir yerlere gitmeye çalışıyor ama sanki hiçbir şey ilerlemiyor. Bu da beni biraz sıktı açıkçası. Bazen “tamam artık bir şey açıklansın” dedim ama yine belirsiz kaldı.
Karakterler de bana çok sıcak gelmedi. K.’yı anlıyorum ama diğerleri biraz tuhaf ve uzak geldi. O yüzden bazı yerlerde kopuk okudum. Ama galiba Franz Kafka zaten bilerek böyle yazmış, yani o yabancılık hissini özellikle vermek istemiş gibi.
Yine de kitap bittikten sonra düşündürdü beni. Hani okurken çok keyif aldım diyemem ama sonrasında “bu neydi şimdi?” diye kafa yordum. Sistem, otorite, ulaşamama gibi konular bayağı çarpıcıydı.
Kısaca benim için: okuması biraz zor ve yer yer sıkıcı ama havası ve verdiği duygu gerçekten güçlü bir kitap. Herkes sevmeyebilir ama farklı bir deneyim olduğu kesin.
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.