Senin için, bin tane olsa yakalarım.
Eser : 
Uçurtma Avcısı (Midi Boy)
Yazar: 
Khaled Hosseini
Filmini izledim fakat kitap kadar duyguları hissedemedim kesinlikle kitabı okunmalı.
İki dostun her şeye rağmen kopamayan bağı
Roman, ünlü bir iş adamının oğlu olan Emir ile onun hizmetkarının oğlu Hasan’ı konu alıyor sadece bir sınıf farkı hikayesi veya savaşı işgali anlatan bir hikaye değil; babaların çocuklar üzerindeki etkilerini hayatlarına nasıl yansıdığını anlatan bir eser.
Emir (peştun): Çocukluğu boyunca babasının onayını ve sevgisini kazanmaya çalışan, korkularına yenik düşen bir karakter. Hasan’ın hayatındaki en kötü ana şahitlik edip sessiz kalması, onun ömür boyu taşıyacağı bir vicdan azabına dönüşüyor. Emir, geçmişi değiştiremese de, yıllar sonra bu yükün altında ezilmek yerine "yeniden iyi biri olmanın mümkün olduğunu" kanıtlamaya çalışan bir figür.
Hasan(hazara) : Kitabın en can yakıcı, vedalaşamadığım bir karakteri Hazaralara mensup olduğu için bitmek bilmeyen zorbalıklara maruz kalmasına rağmen, sadakati, sonsuz sevgisi ve masumiyeti ile beni bitiren bir figur
"Senin için, bin tane olsa yakalarım"
Bence kitabın felsefesi bu alıntıda gizli:
"Yalnızca bir günah vardır, tek bir günah. O da hırsızlıktır. Onun dışındaki bütün günahlar, hırsızlığın bir çeşitlemesidir...Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun, Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun."
Emir’in babasının hayatı boyunca yaptığı iyiliklerin
ardında, kendi günahlarını örtme çabası (kefaret) yatıyor. Bu durum, pişmanlığı iyiliğe dönüştürmenin ve "şerden hayır çıkarmanın" hayattaki tek gerçek çıkış yolu olduğunu gösteriyor. Aynı şekilde emirde büyüdüğünde bu yolu seçiyor geçmişi değiştiremese bile telafi etmeye çalışıyor.
Okurken yer yer empati kurmakta zorlandığım, yer yer kızdığım üzüldüğüm "Ben o durumda olsam ne yapardım?" diye kendimi sorguladığım bir eser ve Emir’in ağzından anlatılsa da, "Acaba anlatıcı Hasan olsaydı neler hissederdim?" Yada "hasan da sovyet işgali sırasında emir ve babası ile california ya gitseydi nasıl bir son olurdu?" diye düşündüğüm ve sürekli bir mutlu son düşünmeye çalıştığım bir kitaptı.
sonu bana o kadar yetmediki eksikliği yine tattım...
Uçurtma Avcısı (Midi Boy)
Yazar: Khaled Hosseini
Filmini izledim fakat kitap kadar duyguları hissedemedim kesinlikle kitabı okunmalı.
İki dostun her şeye rağmen kopamayan bağı
Roman, ünlü bir iş adamının oğlu olan Emir ile onun hizmetkarının oğlu Hasan’ı konu alıyor sadece bir sınıf farkı hikayesi veya savaşı işgali anlatan bir hikaye değil; babaların çocuklar üzerindeki etkilerini hayatlarına nasıl yansıdığını anlatan bir eser.
Emir (peştun): Çocukluğu boyunca babasının onayını ve sevgisini kazanmaya çalışan, korkularına yenik düşen bir karakter. Hasan’ın hayatındaki en kötü ana şahitlik edip sessiz kalması, onun ömür boyu taşıyacağı bir vicdan azabına dönüşüyor. Emir, geçmişi değiştiremese de, yıllar sonra bu yükün altında ezilmek yerine "yeniden iyi biri olmanın mümkün olduğunu" kanıtlamaya çalışan bir figür.
Hasan(hazara) : Kitabın en can yakıcı, vedalaşamadığım bir karakteri Hazaralara mensup olduğu için bitmek bilmeyen zorbalıklara maruz kalmasına rağmen, sadakati, sonsuz sevgisi ve masumiyeti ile beni bitiren bir figur
"Senin için, bin tane olsa yakalarım"
Bence kitabın felsefesi bu alıntıda gizli:
"Yalnızca bir günah vardır, tek bir günah. O da hırsızlıktır. Onun dışındaki bütün günahlar, hırsızlığın bir çeşitlemesidir...Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun, Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde, birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun."
Emir’in babasının hayatı boyunca yaptığı iyiliklerin
ardında, kendi günahlarını örtme çabası (kefaret) yatıyor. Bu durum, pişmanlığı iyiliğe dönüştürmenin ve "şerden hayır çıkarmanın" hayattaki tek gerçek çıkış yolu olduğunu gösteriyor. Aynı şekilde emirde büyüdüğünde bu yolu seçiyor geçmişi değiştiremese bile telafi etmeye çalışıyor.
Okurken yer yer empati kurmakta zorlandığım, yer yer kızdığım üzüldüğüm "Ben o durumda olsam ne yapardım?" diye kendimi sorguladığım bir eser ve Emir’in ağzından anlatılsa da, "Acaba anlatıcı Hasan olsaydı neler hissederdim?" Yada "hasan da sovyet işgali sırasında emir ve babası ile california ya gitseydi nasıl bir son olurdu?" diye düşündüğüm ve sürekli bir mutlu son düşünmeye çalıştığım bir kitaptı.
sonu bana o kadar yetmediki eksikliği yine tattım...·
236 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.