At Çalmaya Gidiyoruz, bence de tam olarak 10/8’lik bir kitap hissi bırakıyor insanda—çok büyük olaylar anlatmadan, insanın içine yavaş yavaş yerleşen bir hikâye.
Bu kitap aslında “olay” kitabı değil, bir ruh hali kitabı. Trond’un yalnızlığı, doğayla kurduğu bağ ve geçmişle yüzleşmesi öyle sakin ama derin anlatılıyor ki, okurken bir noktadan sonra hikâyeden çok o duygunun içinde yaşamaya başlıyorsun. Özellikle orman, nehir ve yaz anıları… Bunlar sadece birer mekân değil, Trond’un iç dünyasının yansıması gibi.
Bu kitapta bana hissettirdiği “iyi gelen bir yalnızlık” var. Ama bu yalnızlık romantize edilmiyor. Aksine, zaman geçtikçe insanın içine çöken, bazen ağırlaşan bir tarafı da gösteriliyor. İşte bu denge bence kitabı güçlü yapan şey: hem huzur hem hüzün aynı anda var.
Baba-oğul ilişkisi de çok etkileyici. Trond’un babasını anlamaya çalışması, geçmişe dönüp o yazı yeniden anlamlandırması… Bunlar çok sade bir dille yazılmış ama altı inanılmaz dolu. Yazar burada bağırmıyor, fısıldıyor—ve o yüzden daha çok etkiliyor.
Benim gözümde kitabın 10/8 olmasının sebebi de şu olabilir:
Bazen fazla durağan ilerliyor ve herkesin bağ kurabileceği bir tempo değil. Ama eğer o sakinliğe kendini bırakırsan, kitap sana çok özel bir alan açıyor.
Bu kitabı bitirdikten sonra zihnimde şu cümle yansıdı: Yalnızlık hem bir sığınak hem de yavaş yavaş ağırlaşan bir yük olabilir.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.