Sevgi, insanın ruhunu besleyen en derin duygulardan biridir, sınır tanımaz ama sınırı aşıldığında kendi bahçe tellerini ören bir korumacılıkta davranır. Üzerine günlerce konuşuruz. Sahip olma isteğinden uzak, karşılıksız bir kabul ve şefkatle kendini gösterir biraz da. İnsan, sevgiyle hem kendini hem de başkalarını daha iyi anlar diye düşünüyorum. Sevgi, küçük bir gülüşte, samimi bir dokunuşta veya içten bir sözde hayat bulur, gösterişsiz ama güçlüdür, sessiz ama derin etkiler bırakır. Onu yaşamak, insan olmanın en saf ve anlamlı yoludur desem de ona yüklenen anlam özellikle günümüz dünyasında oldukça değişti bence.
Neleri sever insan?
Neleri sevmez ki…
Bir kuşun kanat çırpışında, bir çocuğun mutluluğunda, bir çiçeğin açışında bulur insan sevgiyi…
Yazar, sevgiyi hümanizm zemininde yaşamın birçok alanına yayarak çok boyutlu anlatmış. Anlam çerçevesindeki bakış açısını sevdim. Farkında olmasak da, kısa bir an bile düşünmek yeterlidir diyor yazar çünkü uğruna hayatımızı riske atmaya hazır olduğumuz değerler, tıpkı karanlık bir odada yolumuzu gösteren pusula gibi, hayatımıza yön ve derinlik kazandırdığının altını çiziyor. Sevgi, işte bu pusulanın kalbimizde titreşen ibresi, anlam ise onun ışığı oluyor ve biri olmadan diğeri tam anlamıyla var olmuyor düşününce.
Farklı toplumlar ve kültürler bakımından gelenekselleşmiş bakış açılarının karşılaştırılması da konunun aslında çok önceden itibaren başlangıç noktası hakkında okuyucuya fikir veriyor.
Tüketim dönemi diyebileceğimiz bugünlere olan fikirleri ve özellikleri çocuklarımız ile ilgili iletişimizdeki tespitlerini çok yerinde buldum. Dolayısıyla okurken aslında doğru ya da yanlış yaptığınız eylemler üzerine de düşünebilirsiniz.
··
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.