Bir gündökümüme göre:
Kitabın ilk öyküsünü yazarak genç yaşta onulmaz bir hastalık sonucu ölen eski öğrencime gönül borcumu ödemiştim - geç de olsa. Onun adını vermem gerekmiyordu da ölüm haberini bana ileten 'dostum'un adını da vermemiştim. Bilge Karasu'nun adı bile, öyküye taşıyamayacağı bir ikinci dramatik ağırlık yükleyebilirdi. Belki bu teknik kaygıdan da öte, o sıralar günden güne ağırlaşan bir hastalıkla boğuşan Bilge'nin adını ölümle birlikte anmak istemiyordum.
Eski öğrenci, Bilge Karasu'yu dersler sırasında metinleriyle tanımış, yüzünü bile görmemişti. Ola ki hayranlık duyduğum sevgili bir dostumun sağduyulu sesinin beni haberin sarsıntısından bir ölçüde koruyacağı inancındaydı; sıradan hatır sorma telefonlarına bile artık güçlükle çıkan birinden böyle bir haberi iletmesini istediğine göre durumu bilmiyordu. Bilge de -istese- baş- ka birine aktarabilirdi bu görevi ama telefondaki sesi, son konuş- malarımızdaki bitkinlikten sıyrılmış gibiydi.
Kusura bakma" gibi birşeyler geveledim titrek bir sesle.
" "Çok duyarlı bir gençmiş" dedi. "Keşke tanısaydım. O yaşta ölmenin ne demek olduğunu düşündüm de toparlandım biraz."
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.