Kerhanenin patroniçesi olan Bayan Irma, kerhanesinde adeta ayrı bir dünya kurmuştur. Aynaların oluşturduğu yanılsamalar atmosferi, gerçek kimliğinden ayrılan müdavimler, aciz fahişeler...
“Balkon” isimli kerhane, aslında toplumun; daha doğrusu dünyanın bir paradigmasıdır. Bu dünyada her şey tersyüz edilir. Hırsız rolündeki fahişeye ayakkabısını yalatan yargıç, gösterinin sonunda fahişenin ayakkabısını yalar. Bir general, at rolündeki fahişenin üzerine biner. Psikopos karakteri de kerhanenin müdavimlerindendir. Baktığımızda hukuk, ordu ve kilise kurumlarının temsilicileri sayılabilecek bu karakterlerin kendilerini meşru kılmak veya kendi güçlerini hissedebilmek adına böylesi şeyler yapması oldukça gülünç ve dehşet vericidir. Genet, burada kurumları ve kişileri tersyüz etmiş olsa dahi; okurun içinde bu kurumların ve kişilerin gerçekten bu kadar yozlaşmış olduğuna dair bir şüphe uyandırır.
Ancak bunun da ötesinde kerhanenin dışarısında gerçek bir devrim yaşanırken, kerhanedeki çalışanlardan fahişe Chantal devrimin bir simgesi(?) olurken; kerhane çalışanı Arthur, gerçekten kurşun yiyip ölmüşken, onun hala bu fantezilere dahil edilmesi... Eserin sonlarına doğru dış dünya ile kerhanenin içinde dönen fanteziler arasındaki çizgi bulanıklaşır. Bayan Irma kraliçe rolüne bürünmüş; Chantal’ın sevdalısı Roger ise şov esnasında yanı başında köle rolü oynayan kişinin göğe yükseldiği sanrısına kapılmıştır. Eserin başında, arka planda duyulan kurşun sesleri artık devrimin birer simgesi değil; yanılsamalar üzerine kurulu fantezilerin birer malzemesi haline gelmiştir...
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.