Şermin Yaşar okuduğum 3.kitabı her kitapta yazarla daha derin duygusal bir bağ kuruyor gibi oluyorum. Sanki konuşmak istediklerimi ben ona fısıldamışımda o yazıya dökmüş gibi.
Kitabın içeriğine gelecek olursa kitap kahramanımız Meltem var annesi kaçmış ya da ölmüş babası tekrar evlilik yapmış ve babaannesi ile dedesi bakmak zorunda kalmış hep babası ve annesiyle aynı evde yaşamanın hayaliyle ilerleyemeyen hadi öyle olmadı bari babasınım yanına her gittiğinde birazda bizde kal demesini bekleyen Meltem. Birde Selime teyze var görücü usulü evlenmiş koca bakımında şanslı çıkmış evlendikten bir süre sonra kocasıyla şehre taşınmış Selime teyze ama şansı uzun sürmemiş kocası vefat etmiş 4 çocuğuyla kalmış ve çocuklarına ne sevgi verebilmiş ne sevgi alabilmiş .
İnsan gerçekten yaşamadığı görmediği duyguyu karşısındakine veremiyor mu? Sevmek sevilmek yaşamadan bilinmez taklit edilebilir bir duygu değil. Hepimiz bir yerde gerçekten sevilmeyi karşılıksız hesapsız sevilmeyi bekliyoruz neyi hakedip haketmediğimizi sorguluyoruz sorgulamakla geçiyor hayat. Başımıza gelen durumların olumlu senaryolarını düşünüp duruyoruz ama ya daha kötüsü olursa ya da öylesi iyi olduysa diye düşünmüyoruz çünkü ezbere bildiğimiz bu kendimize üzülmeliyiz kendimize acımalıyız herkesten önce her şeyi kendimize yapmalıyız öyle alışırız belki insanların bize yapacak olduklarına .
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.