Melisa Kesmez'i ilk defa okudum. Kadın yazarlarin türk edebiyatında, en azından hikâyelerde, dönüp dolaştığı aşina, bilindik yerler, mekânlar; kadın olmak tecrübesinin bitmek bilmeyen hikâyeleri burada da, bu kitapta da var. Bir yandan yeni ne anlatılabilir ki diye düşünüyorum, öte yandan bir arkadaşın anlattığı gibi, sonuçta yaşananlar değişmiyor ki, ister istemez bunlar hikâye oluyor, bunu da söyleyebiliriz. Ancak bu sözlerim benim okuduğum yazarlar ve kitaplarla sınırlı. Bu hikâye dili, dilleri, hikâyenin içeriği hepsi birbirine yakın, birbirini andırır ve en kötüsü üslûbu birbirine benzeyen tat içeriyor. Öküz, Kafa gibi dergilerle veya Instagram paylaşımları ile artık çok sıradan bir his de verebilen bir hikâyeleme biçimi bu. Ancak Nohut Oda, yazarın hikâyelerini elinden geldiğince derinleştirdiği ve kişisel hikâyelerin ağırlığını hissettirdiği çalışmalarla dolu ve ben kitabı çok beğendim. Sırf bu sebeple diğer kitaplarını da aldım yazarın. Atları Bağlayın... kitabında güzel ve güzel olmayan hikâyeler iç içe akıp gidiyor. Ancak Nohut Oda daha az hikâyeden oluşan daha derinlikli, etkileyici bir hikâye roman. Herkese öneririm.
·
157 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.