Özetle Zola, eleştirel düşünceyi teşvik ederken, sloganist bir pragmatizme de tenezzül etmemiş olur. Bu tavır kamuoyunu farklı çözümler üzerine düşünmeye bir davettir. Zola, eleştirel politik duruşu ile kestirme çözüm önerileri arasına mesafe koyarken, sosyalist temalar arasında geziniyor olmasına rağmen daha geniş bir toplumsal meseleler yelpazesini keşfetme yeteneğinden geri durmaz. Böylece de belirli bir siyasi çözüm önermemiş, belirli bir ideolojiyi desteklememiş olmasına rağmen yaşadığı çağın dinamiklerine kayıtsız kalmaz.
Zola’nın gerçekçi hedefi işçi sınıfının kıyıcı sefaleti hakkında bir farkındalık geliştirerek reform tartışmalarını canlandırmaktır. Yaşadığı yüzyıl, gerçek reformun ancak kapitalizmin tamamen yıkılarak sınıfsız bir toplumun gerçekleştirilmesiyle sağlanabileceğine inanan devrimci değişimi aktif olarak teşvik etmeye ve örgütlemeye odaklanan yaklaşımlara gebe olmasına rağmen Zola, daha ziyade mevcut sistem içinde kalan kısmi bir eleştiri, analiz ve reforma inanmıştır. Bu temelde, mevcut sosyal ve iktisadi yapıların kademeli değişiminin koşulların iyileştirilmesine ve sosyal adalete yol açabileceğine dair bir inanç olan sosyal reformizm ile ilkesel olarak uyumludur. Zola’nın yaklaşımı materyalist ve realist ilkelerden beslenen daha geniş bir sosyal reform ve adalet hareketinin bir parçası olarak görülebilir. Devrimci coşku ve sosyalist ideolojinin yükselişte olduğu bir dönemde yaşamış olsa da Zola, mevcut toplumsal çerçeve içinde değişimi savunmaya odaklanır. Böylece Zola’nın duruşu, daha adil bir toplum yaratmak isteyen sosyal reformistler için bir toplanma çığlığı haline gelir.
Böylesi bir çığlığa karşılık gelecek biçimde 1885 yılında yayımlanan eser, Kuzey Fransa’nın maden bölgesinde aşırı yoksulluk, ağır çalışma koşulları ve toplumsal adaletsizlikle mücadele eden madencilerin hayatlarını anlatır. Romanın kahramanı Étienne Lantier maden kasabası Montsou’ya iş aramaya gelen genç bir emekçidir. Makine şefi olarak görev yaptığı önceki vazifesi işten çıkarılmasıyla sonuçlanmıştır. Maheu adındaki maden işçisi aracılığı ile kendine madenlerde bir iş bulur.
Romanın öne çıkan isimlerinden biri olan Maheu yedi çocuk babası bir maden işçisidir. Maheu, romanda sömürücü koşullar altında uzun saatler boyunca düşük ücretlerle çalışan, tehlikeli işlere katlanan madencileri temsil ederken işçi sınıfının karşılaştığı zorlukları sembolize eder. Çocuklarının iyiliğinden başka bir derdi olmayan eşi Maheude’in günü, henüz çalışacak yaşta olmayan üç küçük çocuğuna ve kömür galerilerine inen ailenin diğer fertlerine hizmet ile geçmektedir. Sekiz yaşında madenlere girip ilerleyen yaşına rağmen hala çalışmak durumunda bırakılan, alevler içinde yanmak, toprak altında kalmak, suda boğulmak kaydıyla çeşitli ölüm tehlikeleri geçirmesine rağmen hala hayata tutunan, talihine istinaden ‘bonnemort’(iyi ölüm) lakabı takılan Maheu’nun dokuzcanlı babası da yine onlarla beraber yaşamaktadır.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.