Etiraf etməliyəm ki, mən bu kitabı çox bəyənmədim. Çox idealist və romantik idi. Raif Əfəndinin hər şeyi içinə atıb susması, Mariyaya olan o sonsuz, lakin heç vaxt reallaşmayan bağlılığı – bütün bunlar mənə süni və həyatdan uzaq gəldi. İnsan bu qədər passiv ola bilərmi? Bu qədər “uğursuz” və eyni zamanda bu qədər “dərin”? Yoxsa Sabahattin Əli sadəcə bir romantik axşam nağılı yazıb? Bəlkə də. Amma yenə də etiraf edim ki, bu idealizm və romantizm kitabı ya sevirsən, ya da nifrət edirsən. Mən nifrət həddində olmasa da, soyuq qaldım. Çünki həyat, bilirsiniz, nə Raif qədər məğlub, nə də onun sevgisi qədər saflaşdırılmışdır.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.