Her zaman olduğun gibi gece sabaha dönmeden uyanıyor Nils Vik. Yatağından kalkıyor. Elini yüzünü yıkadıktan sonra kendisine bir kahve hazırlıyor. Günün ilk sigarasıyla kafasını berraklaştırıyor. Sabah beş sularında evden çıkmaya hazırlanırken aynada kendiyle göz göze geliyor. Bir zamanlar gözünün merceğini delen fırtınaya karşı göz kapaklarını bile indirmeden siper alan o adamdan eser yok. Kapıyı vurup çıkıyor. Teknesinin olduğu yere geldiğinde etrafa bakıyor. Onu bekleyen kimse yok. Zaten beklemesi de gerekmiyor. Çünkü Nils Vik, bu kez tek başına çıkacak yolculuğa. Tek seferlik, dönüşü olmayan bir yolculuk bu. Motoru çalıştırıyor. Asılıyor dümene. Tekne ince ince kayarken suyun üzerinde, hatıraları depreşiyor Nils Vik’in. Karısı Marti önce aklına, sonra gözünün öne geliyor. Sonra köpeği Luna. Ardından şekli şemali yüzünden herkesçe hor görülen gitarcı çocuk biniyor tekneye. İçkisi bitmiş bir alkolik arkadaşı onu izliyor. Adanın güzel hanımları da boş bırakmıyor Nils Vik’i. Bir zamanlar nasıl bir adam olduğundan bahsediyorlar. Hepsi geçmiş zaman kipiyle konuşuyor. Çünkü hepsi ölmüş. Birazdan Nils Vik de onların arasına katılacak.
Süresi belirsiz bir yolculuğa çıkıyor Nils Vik. Tıpkı hayat gibi. Son yolculuğunda onu uğurlamaya gelen eski dostlarıyla, hayatının adisyonu üzerine düşünüyor. Hesap kitap, bu saatten sonra zor işler. Yol henüz bitmemiş olsa da hesap kesilmiş. Eyvallahı olmadan çekiliyor Nils Vik. Başkalarının hazırladığı bir takvimi olağan akışına uymayan ya da vadesi dolduğunu düşünen herkes gibi. “Nils Vik’in Öldüğü Gün” olarak kayıtlara geçiyor o gün. Belki de geçmiyor. Biz onun öldüğünü bir kitabın başlığından öğreniyoruz. Ölümleri satırlara sığdırılmakla yetinilmiş her ölü gibi…
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.