Anton Çehov burada aslında çok sessiz ama güçlü bir eleştiri yapıyor: İnsanlar bazen hayatları ellerinden kayıp giderken bile sadece izliyorlar. Aile, vişne bahçesini kurtarabilecek bir çözüm varken bile geçmişe olan bağlılıkları yüzünden harekete geçemiyor. Bu da biraz “geç kalmışlık” hissi yaratıyor.
Bence eserin en vurucu tarafı şu:
Herkes bir şeyler söylüyor, planlar yapıyor ama kimse gerçekten adım atmıyor. Bu yüzden son kaçınılmaz oluyor.
Bu eser sadece bir bahçenin satılması değil, insanların değişimi kabul edemediğinde neleri kaybedebileceğini anlatan çok gerçekçi ve biraz da hüzünlü bir hikâye.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.