"Fakat arkanıza bakmadınız!"
"Hiçbir zaman dönüp bakmam.."
Reklam
Anton Çehov burada aslında çok sessiz ama güçlü bir eleştiri yapıyor: İnsanlar bazen hayatları ellerinden kayıp giderken bile sadece izliyorlar. Aile, vişne bahçesini kurtarabilecek bir çözüm varken bile geçmişe olan bağlılıkları yüzünden harekete geçemiyor. Bu da biraz “geç kalmışlık” hissi yaratıyor.
Bence eserin en vurucu tarafı şu:
Herkes bir şeyler söylüyor, planlar yapıyor ama kimse gerçekten adım atmıyor. Bu yüzden son kaçınılmaz oluyor.
Bu eser sadece bir bahçenin satılması değil, insanların değişimi kabul edemediğinde neleri kaybedebileceğini anlatan çok gerçekçi ve biraz da hüzünlü bir hikâye.
Sonnnnn..
Uzak bir ses sanki gökyüzünden, ölmekte olan kopuk kopuk bir ipin hüzünlü sesi duyulur. Sessizlik bastırır, bahçede sadece uzaktan bir yerde ağaca vuran bir baltanın sesi duyulur.
Şu an ki bizim durum;
Söylenecek ne var ki siz kendinizden görüyorsunuz, ülke eğitimsiz, halk ahlaksız ve bu can sıkıcı..
Reklam