Bir kitap okuyucusuna kendini nasıl bıktırtabilir?Edebiyat
Bu kitabı elime tam olarak ne zaman aldığımı bile hatırlamıyorum… Sanırım 1.5 ay olmuştur. Ben bu kitabı hem beğendim, hem beğenmedim arkadaşlar. Linç yiyeceksem de yiyeyim, farketmez ama; bu yazacaklarım dürüstçe söylediğim kendi fikirlerimdir.
Kitabı ben okudum ama sanki ben onu değil de o beni okumuş gibi geldi. Ama ilk başta güzel ve mantıklı bulduklarımı sıralayacağım:
Betimlemeler çok yerindeydi; hani bazı romanlarda odanın içini veya karakteri anlatırken abartırlar da abartılar, beynimizi laçka ederler ya; hiç öyle bir şey hissetmedim. Gayet de güzel bir şekilde hayal edebildim mekanı ve karakterleri, ve bu hayal ettiklerim bana gayet de mantıklı geldi.
Hikayesine diyecek lafım olamaz zaten; böyle hikayeler keşke daha günümüze göre uyarlanmış olsaydı da, daha rahat, daha güzel okuyabilseydik diye düşündürdü.
Ana karakter Raskolnikov’un düşünceleri de bana güzel bir şekilde geçti. Ama ilk başlarda işlediği suçu bir türlü anlamlandıramadım. Hikayeyi bir türlü oraya bağlayamadım. Sanırım bu benim dikkat dağınıklığımdan kaynaklanıyor. 50 liraya psikolog var mıdır? ;)
Şimdi gelelim kitabı iktire kaktıra okuduğum, beni kitaplara sevgimden soğutan beğenmediğim yönlere:
Kitabın bir akıcılığı yoktu. Bazı okurlar bana dedi ki; “Başlarda akıcı değil ama ortalara gelindiğinde akıp gidiyor.” Vallahi hiç kusura bakmayın; kitabın sonsöz bölümü hariç her satırında hayatı sorguladım. Başka akıcı olmayan kitaplar da okumuştum, ama bu kitap kadar kitap sevgimi sorgulatan bir kitap daha okumadım. Ama daha önümde yürüyeceğim çok yol var, okuyacağım bir sürü kitap var, daha beterleri (benim nezdimde) olur mu bilemem, şimdilik “en sıkıntılı kitap hangisi” diye soracak bir Allah’ın kulu çıkarsa, ona bu kitabı göstereceğim.
Diyaloglar………….
Neden bir diyalog 3 sayfa boyu devam eder? Neden bir diyalog bu kadar gereksiz ve kendini tekrar eden cümleler içerir? Bir tane diyalog gösterin bana, deyin ki; “Bak kardeşim, bak, bu diyalog dolu dolu. Bu diyaloğun her bir kelimesi önemli ve bu diyaloğu 3 sayfadan 5 satırlık bir paragrafa döndüremezsin.” Deyin bunu bana ya! Lütfen! Buna o kadar ihtiyacım var ki!..
Özetleyecek olursak; başta da söylediğim gibi, kitabı hem beğendim, hem beğenmedim. Bence gayet açıklayıcı konuştum. Hem beğendim hem beğenmedim dememin sebebi de kitabın sonsöz bölümünde yazılanlar. Kitabın bu kadar kalın olmasına hiç gerek yoktu. Gerçekten. Bir Allah’ın kulu bana aksini inandıramaz. Hatta; kitabın sonsöz bölümü olmasaydı yerden yere vuracaktım bu incelemede. Çok ciddiyim.
Son olarak; sevgi hayatımızın her yerinde bizim yaşama tutunmamızı sağlayan yegâne duygu. Sevgisizlik olursa hayatımız ne kadar boktan olabilir; bu kitapta onu gördüm. Bende hissettirdiği en mantıklı şey bu olabilir bu kitabın.
Bir de; kitap aşırı odaklanma gerektiriyor. Birazcık bile, şu 2 kelime arasındaki boşluk kadar bile dikkat dağınıklığı ve odaklanma problemi yaşayanlar varsa, bu kitap size göre değil, bilginiz olsun.
Keyifli okumalar dilerim.
·
177 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.